act legal covers all major European business centres.
Warsaw | Amsterdam | Bratislava | Bucharest | Budapest | Frankfurt | Milan | Prague | Vienna
meet us at www.actlegal.com

x

Cykl alertów prawnych: Kodeks spółek handlowych

Nowe regulacje holdingów w polskim prawie już od 13.10.22 r.


 

 

13 października 2022 roku, na mocy ustawy z 9 lutego 2022 roku o zmianie ustawy – Kodeks spółek handlowych oraz niektórych innych ustaw, wejdzie w życie jedna z największych dotychczasowych nowelizacji Kodeksu spółek handlowych (”Ustawa Nowelizująca”).

Ustawa Nowelizująca wprowadza do Kodeksu spółek handlowych szereg nowych przepisów w zakresie prawa holdingowego  ̶ prawa grup spółek, które, jak wskazuje się w uzasadnieniu do nowelizacji, regulują relacje prywatno-prawne między spółką dominującą a jej spółkami zależnymi, w sposób,   który uwzględnia interes wierzycieli, członków organów oraz drobnych wspólników spółki zależnej.

Ponadto celem zastosowania nowych regulacji jest również wyposażenie rad nadzorczych w narzędzia umożliwiające prowadzenie bardziej efektywnego nadzoru korporacyjnego.

Niniejszy artykuł rozpoczyna cykl artykułów poświęconych nowelizacji Kodeksu spółek handlowych, który ma na celu przybliżenie Państwu nowych regulacji prawnych.

Grupa spółek – nowa definicja oraz zasady uczestnictwa

Ustawa Nowelizująca wprowadza do Kodeksu spółek handlowych nowy dział IV zatytułowany „Grupa spółek”, który obejmuje 16 artykułów, tj. art. 21   –  21    Kodeksu spółek handlowych.

Jak czytamy w uzasadnieniu projektu Ustawy Nowelizującej przepisy dotyczące grupy spółek można podzielić na dwie kategorie, to jest przepisy, które ułatwiają „zarządzanie” grupą spółek przez spółkę dominującą, w związku z realizacją wspólnej strategii gospodarczej grupy oraz przepisy, które zapewniają ochronę określonych grup interesu występujących w przypadku grupy spółek.

Wdrażane regulacje odnoszą się do holdingów faktycznych – czyli w praktycznym ujęciu, do sytuacji, gdy między spółkami powstaje stosunek dominacji i zależności określony w przepisach Kodeksu spółek handlowych. Ponadto, nie wyklucza się możliwości utworzenia, na zasadzie swobody umów, holdingu umownego pomiędzy spółką dominującą i jej spółką zależną.

Grupy spółek mogą być tworzone również przez spółki publiczne, jednakże w takim przypadku spółka publiczna może występować w grupie spółek wyłącznie jako spółka dominująca. Co więcej, spółkami zależnymi w grupie spółek nie mogą być także spółki objęte nadzorem nad rynkiem finansowym w rozumieniu ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, jak również spółki w likwidacji, które rozpoczęły podział swego majątku oraz spółki w upadłości.

Dotychczasowo instytucja grupy spółek nie miała normatywnej definicji, natomiast na mocy Ustawy Nowelizującej przyjęto, iż grupa spółek to spółka dominująca i spółka albo spółki zależne, będące spółkami kapitałowymi, kierujące się zgodnie z uchwałą o uczestnictwie w grupie spółek wspólną strategią w celu realizacji wspólnego interesu (interes grupy spółek), uzasadniającą sprawowanie przez spółkę dominującą jednolitego kierownictwa nad spółką zależną albo spółkami zależnymi.

Nowe przepisy regulujące grupę spółek znajdą zastosowanie do holdingu faktycznego w sytuacji, w której zgromadzenie wspólników albo walne zgromadzenie spółki zależnej podejmie uchwałę, większością kwalifikowaną trzech czwartych głosów, w przedmiocie uczestnictwa w grupie spółek ze wskazaniem spółki dominującej.

Należy zaznaczyć, iż Ustawa Nowelizująca nie przewiduje wymogu podjęcia przedmiotowej uchwały również przez spółkę dominującą. Następnie obligatoryjne jest ujawnienie uczestnictwa w grupie spółek w Krajowym Rejestrze Sądowym przez spółkę dominującą i spółkę zależną, co następuje przez wpisanie wzmianki do tego rejestru.

W uzasadnieniu do Ustawy Nowelizującej wskazano, iż należy odróżnić „grupę spółek„  – która zasadniczo jest adresatem regulacji prawnej określanej mianem prawa holdingowego  – od stosunku dominacji i zależności między spółkami, o którym jest mowa w art. 4 § 1 pkt 4 Kodeksu spółek handlowych.

Ustawodawca przyjął bowiem, iż grupa spółek jest „kwalifikowanym” stosunkiem dominacji   i zależności między określonymi spółkami tworzącymi grupę spółek, gdyż spółki te kierują się wspólną strategią gospodarczą, która umożliwia spółce dominującej sprawowanie jednolitego kierownictwa nad spółką albo spółkami zależnymi.

Pozwala to wyróżnić nową kategorię prawną występującą w praktyce polskich i zagranicznych grup spółek, jaką jest „interes grupy spółek”.

Wobec powyższego składnikiem konstytutywnym oraz jednocześnie definiującym grupę spółek, oprócz powstania pomiędzy spółkami uczestniczącymi w grupie stosunku dominacji i zależności, jest przyjęta przez spółki uczestniczące w grupie wspólna strategia, mająca na celu realizację wspólnego interesu grupy spółek.

Co istotne, grupa spółek jako kwalifikowany stosunek dominacji i zależności między spółkami przez istnienie wspólnego interesu tej grupy nie oznacza – w świetle przyjętej w Ustawie Nowelizującej koncepcji prawa holdingowego – obowiązku powstania sformalizowanej struktury organizacyjnej posiadającej własną nazwę, quasi-organy, regulamin, powoływanej przez uczestników grupy spółek bądź zapewniającej przystąpienie do niej innym spółkom.

Takie ujęcie tworzyłoby bowiem własną podmiotowość grupy spółek, trudną do przyjęcia systemowego, ze względu na zasadę zamkniętego katalogu typów spółek.

Na czym polega instytucja wiążącego polecenia?

Podstawową instytucją prawną, która ma zapewnić spółce dominującej sprawne zarządzanie grupą spółek, jest wiążące polecenie kierowane przez spółkę dominującą do spółki zależnej.

Należy wskazać, iż Ustawa Nowelizująca wprowadza wysoce sformalizowany tryb wydawania, przyjmowania i odmowy wiążących poleceń. Spółka dominująca wydaje wiążące polecenie w formie pisemnej lub elektronicznej pod rygorem nieważności.

Wiążące polecenie powinno wskazywać co najmniej:

  • oczekiwane przez spółkę dominującą zachowanie spółki zależnej w związku z wykonaniem wiążącego polecenia;
  • interes grupy spółek, który uzasadnia wykonanie przez spółkę zależną wiążącego polecenia;
  • spodziewane korzyści lub szkody spółki zależnej, które będą następstwem wykonania wiążącego polecenia,
  • przewidywany sposób i termin naprawienia spółce zależnej szkody poniesionej w wyniku wykonania wiążącego polecenia.

Czynnością następującą po pisemnym wydaniu wiążącego polecenia przez spółkę dominującą, a przed jego wykonaniem przez spółkę zależną uczestniczącą w grupie spółek jest podjęcie uprzedniej uchwały zarządu spółki zależnej w przedmiocie wykonania bądź odmowy wykonania wiążącego polecenia.

Spółka zależna uczestnicząca w grupie spółek informuje spółkę dominującą o podjęciu uchwały o wykonaniu wiążącego polecenia albo uchwały o odmowie wykonania wiążącego polecenia.

Spółka zależna uczestnicząca w grupie spółek podejmuje uchwałę o odmowie wykonania wiążącego polecenia, jeżeli jego wykonanie doprowadziłoby do niewypłacalności albo zagrożenia niewypłacalnością tej spółki.

Ponadto spółka zależna uczestnicząca w grupie spółek niebędąca spółką jednoosobową (to jest niebędąca w całości własnością spółki dominującej), podejmuje uchwałę o odmowie wykonania wiążącego polecenia, jeżeli istnieje uzasadniona obawa, że jest ono sprzeczne z interesem tej spółki  i wyrządzi jej szkodę, która nie będzie naprawiona przez spółkę dominującą lub inną spółkę zależną uczestniczącą w grupie spółek w okresie dwóch lat, licząc od dnia, w którym nastąpi zdarzenie wyrządzające szkodę, chyba że umowa albo statut spółki stanowi inaczej.

Należy wskazać, iż umowa albo statut spółki zależnej uczestniczącej w grupie spółek może przewidywać dodatkowe przesłanki odmowy wykonania wiążącego polecenia. Skuteczność uchwały o zmianie umowy albo statutu spółki zależnej wprowadzającej dodatkowe przesłanki odmowy wykonania wiążącego polecenia, zależy od odkupienia przez spółkę dominującą udziałów albo akcji tych wspólników albo akcjonariuszy spółki zależnej, którzy nie zgadzają się na zmianę.

Wspólnicy albo akcjonariusze spółki zależnej, którzy nie zgadzają się na przedmiotową zmianę zgłaszają żądanie odkupienia ich udziałów albo akcji, w terminie dwóch dni od dnia zakończenia zgromadzenia.

Nieobecni wspólnicy zgłaszają żądanie odkupienia ich udziałów w terminie miesiąca od dnia zakończenia zgromadzenia wspólników, na którym podjęto uchwałę o zmianie umowy, a nieobecni akcjonariusze zgłaszają żądanie odkupienia ich akcji w terminie miesiąca od dnia ogłoszenia uchwały o zmianie statutu spółki zależnej.

Wspólników albo akcjonariuszy, którzy nie zgłoszą żądania odkupienia ich udziałów albo akcji w terminie, uważa się za zgadzających się na zmianę.

Pozostałe instytucje prawne w zakresie zarządzania grupą spółek

Ustawodawca oprócz wyżej opisanej instytucji wiążących poleceń wyposażył spółkę dominującą w dodatkowe instytucje prawne mające na celu sprawne zarzadzanie grupą spółek, do których należą:

  1. prawo dostępu do informacji spółki dominującej o spółkach zależnych;
  2. prawo rady nadzorczej spółki dominującej do sprawowania stałego nadzoru nad spółkami zależnymi uczestniczącymi w grupie spółek, ale tylko w zakresie realizacji interesu grupy spółek;
  3. prawo do przymusowego wykupu udziałów albo akcji należących do wspólników (akcjonariuszy) mniejszościowych spółki zależnej, tak zwany squeeze-out.

Instytucje prawne mające na celu ochronę wspólników (akcjonariuszy) mniejszościowych spółki zależnej uczestniczącej w grupie spółek

Ustawa Nowelizująca przewiduje również szczegółowe instrumenty prawne mające na celu zapewnienie ochrony wspólników (akcjonariuszy) mniejszościowych spółki zależnej uczestniczącej w grupie spółek, do których należą:

  1. obowiązek spółki zależnej sporządzenia sprawozdania o jej powiązaniach umownych ze spółką dominującą za okres ostatniego roku obrotowego, które to sprawozdanie obejmuje w swej treści wskazanie wiążących poleceń wydawanych tej spółce przez spółkę dominującą. Przedmiotowa regulacja może być również kwalifikowana jako przepis ochronny z punktu widzenia wierzycieli spółki zależnej;
  2. uprawnienie wspólnika (akcjonariusza) lub wspólników (akcjonariuszy) mniejszościowych spółki zależnej uczestniczącej w grupie spółek reprezentujących co najmniej 10% kapitału zakładowego  do żądania wyznaczenia przez sąd rejestrowy firmy audytorskiej w celu zbadania rachunkowości  oraz działalności grupy spółek;
  3. prawo do przymusowego odkupu udziałów albo akcji należących do wspólników (akcjonariuszy) mniejszościowych spółki zależnej przez spółkę dominującą, tak zwany sell-out.

Zakończenie

Ustawa Nowelizująca stanowi pierwszą próbę ustawodawcy w zakresie uregulowania prawa holdingowego. Praktyka oraz implementacja przez holdingi faktyczne przepisów dotyczących grup spółek (bądź też przeciwnie – brak implementacji przedmiotowych przepisów) pokażą czy przyjęte regulacje oraz koncepcja prawa grup spółek są trafne.

W ocenie autorów niniejszego artykułu, z jednej strony wprowadzone instytucje prawa holdingowego takie jak wiążące polecenia spółki dominującej, mogą okazać się pomocne np. w przypadku chęci ujednolicenia oraz pewnego rodzaju podyktowania przez spółkę dominującą polityk, zasad, regulaminów itd.

Z drugiej strony natomiast, mając na uwadze pragmatyczny punkt widzenia, należy wskazać na bardzo wysoki stopień sformalizowania procedur związanych z wiążącymi poleceniami.

W zakresie umocnienia pozycji spółki dominującej zapewne pozytywną zmianą okaże się procedura squeeze-out, to jest prawo do przymusowego wykupu udziałów albo akcji należących do wspólników (akcjonariuszy) mniejszościowych spółki zależnej. Przedmiotowa procedura może zostać wdrożona również w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością uczestniczącej w grupie spółek.

Wobec powyższego, powstanie grupy spółek umożliwi łatwiejszy wykup wspólników (akcjonariuszy) mniejszościowych, przy czym z drugiej strony umożliwi wspólnikom mniejszościowym – poprzez zastosowanie procedury sell-out – doprowadzenie do przymusowego odkupu udziałów albo akcji do nich należących.

Podsumowując, nowe uregulowania prawa holdingowego mogą okazać się pomocne i atrakcyjne dla poszczególnych podmiotów uczestniczących w relacjach prywatno-prawnych między spółką dominującą a jej spółkami zależnymi.


Jeśli potrzebowaliby Państwo pogłębić temat dotyczący zmian w kodeksie spółek handlowych, zachęcamy do kontaktu z naszymi ekspertami i autorami niniejszej publikacji:

Zmiany w przepisach prawa pracy, jeszcze w 2022 roku.

Czego mogą spodziewać się pracodawcy?


Zapowiadany wstrząs dla pracodawców ma szansę wkrótce zakończyć się istotnymi zmianami kodeksu pracy.

Planowana od dawna implementacja dyrektywy 2019/1152 zgodnie z projektem ustawy  z dnia 30 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (UC118), będzie skutkować szeregiem nowych obowiązków i koniecznych do wdrożenia procedur.

Nowe zasady zawierania umów o pracę na okres próbny

Pracownikom łatwiej będzie wchodzić w spory z pracodawcą, co do niesłusznego rozwiązania umowy o pracę na okres próbny. Pracodawcy powinni się przygotować na krótsze okresy próbne, a także odpowiednio dostosować obecnie funkcjonujące wzory umów o pracę na okres próbny.

Jedną z najistotniejszych przewidywanych zmian jest skrócenie okresu, na jaki może być zawarta umowa o pracę na okres próbny do:

  • 1 miesiąca – w przypadku zamiaru zawarcia umowy o pracę na czas określony krótszy niż 6 miesięcy; oraz
  • 2 miesięcy – w przypadku zamiaru zawarcia umowy o pracę na czas określony wynoszący co najmniej 6 miesięcy i krótszy niż 12 miesięcy.

Możliwe będzie wydłużenie umowy o pracę na okres próbny, jednak nie więcej  niż o 1 miesiąc.

Takie wydłużenie będzie musiało być jednak „uzasadnione rodzajem pracy”, co oznacza, że pracodawca musi uprzednio zbadać, czy dany rodzaj pracy faktycznie wymaga dłuższego okresu na sprawdzenie kwalifikacji pracownika i możliwości jego zatrudnienia.

W przypadku pozostałych umów o pracę, które przewidują zatrudnienie powyżej 12 miesięcy, okresem na jaki może być zawarta umowa o pracę na okres próbny – nadal będą maksymalnie 3 miesiące.

Pozytywnie należy odnieść się do proponowanej zmiany, pozwalającej na uzgodnienie  w umowie o pracę, iż umowa o pracę na okres próbny przedłuża się o czas urlopu, a także o czas innej usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy.

Aby zastosować to rozwiązanie, stosowna wzmianka w tym zakresie będzie musiała znaleźć się w treści umowy. Choć zmiana tego rodzaju w praktyce nie wydłuży okresu świadczonej pracy w ramach umowy o pracę na okres próbny, to jednak dotychczas nie było to możliwe.

Biorąc pod uwagę cel zawierania umów o pracę na okres próbny w postaci sprawdzenia kwalifikacji pracownika i możliwości jego zatrudnienia w celu wykonywania określonej pracy, zmianę tego rodzaju uznać należy wręcz uznać za konieczną. Stanowi ona również wdrożenie art. 8 ust. 3 dyrektywy 2019/1152.

Zgodnie z obecnie obowiązującym stanem prawnym, dopuszczalne jest jednokrotne ponowne zawarcie umowy na okres próbny po upływie co najmniej 3 lat od dnia rozwiązania lub wygaśnięcia poprzedniej umowy o pracę, nawet jeżeli pracownik ma być zatrudniony  w celu wykonywania tego samego rodzaju pracy.

Po zmianie, ponowne zawarcie umowy o pracę na okres próbny z tym samym pracownikiem, będzie możliwe tylko jeżeli pracownik miałby być zatrudniony w celu wykonywania innego rodzaju pracy. Istotne będzie więc wyraźne określenie w umowie o pracę na okres próbny, że pracownik zatrudniony będzie na stanowisku związanym   z wykonywaniem pracy innego rodzaju.

Poszerzenie obowiązków informacyjnych pracodawcy

Zmiany dotyczące umów o pracę na okres próbny nie są jedynymi, które będą powodowały dodatkowe obowiązki po stronie pracodawców. Ustawodawca zamierza wprowadzić szerszy katalog informacji, które pracodawca musi przekazać pracownikowi w związku z rozpoczęciem pracy.

Nowością będzie obowiązek przekazania pracownikowi m.in. informacji dotyczących przysługujących pracownikowi przerw w pracy, dobowego i tygodniowego odpoczynku, zasad dotyczących pracy w godzinach nadliczbowych i rekompensaty  za nią, prawa pracownika do szkoleń, a także informacji o nazwie instytucji zabezpieczenia społecznego, do której wpływają składki na ubezpieczenia społeczne związane ze stosunkiem pracy oraz na temat ochrony związanej z zabezpieczeniem społecznym, zapewnianej przez pracodawcę.

Pracodawcy powinni zatem zadbać także o zaktualizowanie informacji o warunkach zatrudnienia przekazywanych pracownikom przy okazji zawarcia umów o pracę.

Wypowiadanie umów zawartych na czas określony

Zgodnie z projektem zmian do kodeksu pracy, trudniejsze będzie wypowiadanie umów o pracę zawartych na czas określony. Oświadczenie pracodawcy o wypowiedzeniu takiej umowy będzie musiało zawierać przyczynę uzasadniającą wypowiedzenie, co do tej pory było wymagane tylko w przypadku wypowiedzenia umów o pracę na czas nieokreślony.

Pracodawca zamierzający wypowiedzieć umowę o pracę zawartą na czas określony (podobnie jak w przypadku umowy na czas nieokreślony) będzie musiał zawiadomić reprezentującą pracownika zakładową organizację związkową.

W razie niezasadnego wypowiedzenia umowy o pracę na czas określony, pracownik będzie mógł domagać się przywrócenia do pracy (dotychczas nie miał takiej możliwości).

Projektowane zmiany wyraźnie zmierzają w kierunku zrównania praw pracowników zatrudnionych na podstawie umów na czas określony z pracownikami zatrudnionymi na czas nieokreślony, co wynika z konieczności dostosowania polskich przepisów do regulacji unijnych.

Na ten moment trwają prace legislacyjne, po wejściu w życie planowanych zmian, konieczne będzie m.in. uzupełnienie zawieranych umów o pracę na okres próbny o nowe elementy, w tym dokładne określenie rodzaju pracy. Ponadto, ze względu na  nowe obowiązki informacyjne pracodawców, konieczne będzie także odpowiednie dostosowanie dokumentacji pracowniczej, dlatego pracodawcy powinni już teraz zacząć przygotowania do nadchodzących zmian.

 

W razie pytań lub wątpliwości, autorzy niniejszego Alertu prawnego, pozostają do Państwa dyspozycji:

Piotr Wojnar

Adwokat / Partner Zarządzający

+48 602 660 610

piotr.wojnar@actlegal-bsww.com

Marta Podskarbi
Adwokat / Starszy prawnik

+48 604 506 607
marta.podskarbi@actlegal-bsww.com

Marlena Witkowska
Adwokat / Starszy prawnik

+48 601 933 889
marlena.witkowska@actlegal-bsww.com

Ważne zmiany w spółkach akcyjnych i komandytowo-akcyjnych 2020

1 stycznia 2021 r. wejdzie w życie nowelizacja kodeksu spółek handlowych, zgodnie z którą wygaśnie moc obowiązująca dokumentów akcji.

Od tej daty uzyskają moc prawną wpisy w rejestrach akcjonariuszy prowadzonych przez podmioty uprawnione do prowadzenia rachunków papierów wartościowych zgodnie z ustawą o obrocie instrumentami finansowymi. To osoby wpisane do takich rejestrów będą uważane za akcjonariuszy a nie, jak to ma miejsce obecnie, posiadacze dokumentów akcji na okaziciela lub osoby wpisane do księgi akcyjnej jako uprawnione z akcji imiennych.

Aczkolwiek vacatio legis nowelizacji wydaje się dość długie, zwracamy uwagę, że niektóre przepisy nowelizacji, związane z uruchomieniem procedury przeniesienia akcji do rejestrów weszły w życie już dnia 1 stycznia 2020 r., a kolejne wejdą w życie dnia 10 marca 2020 r. Od 1 stycznia 2020 r. spółki akcyjne i komandytowo-akcyjne są zobowiązane do prowadzenia własnych stron internetowych i zamieszczania na nich, w miejscach wydzielonych na komunikację z akcjonariuszami wymaganych przez prawo lub statuty ogłoszeń pochodzące od tych spółek. Ponadto spółki powinny pięciokrotnie wezwać akcjonariuszy do złożenia dokumentów akcji. Pierwsze wezwanie powinno być dokonane do dnia 30 czerwca 2020 r. Przed pierwszym wezwaniem powinna zostać zawarta przez spółkę umowa o prowadzenie rejestru akcjonariuszy z podmiotem wybranym przez walne zgromadzenie.

Zapraszamy Państwa do kontaktu z Kancelarią, w celu uzyskania szczegółowych informacji. Chętnie przeprowadzimy Państwa przez ten proces wspólnie z domami maklerskimi, z którymi współpracujemy.

Kontakt

Jakub Salwa
Adwokat / Partner
+48 22 420 59 59
jakub.salwa@actlegal-bsww.com

Michał Pawlak
Radca Prawny / Starszy Prawnik
+48 22 420 59 59
michal.pawlak@actlegal-bsww.com

Nowe obowiązki emitentów

Do 31 marca 2020 r. każdy emitent obligacji nieumorzonych przed 1 lipca 2019 r., zobowiązany jest zaraportować poprzez system elektroniczny KDPW S.A. zadłużenie z tytułu takich obligacji – według stanu na 31 grudnia 2019 r.

Co się zmieni?

W związku z wejściem w życie ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem nadzoru nad rynkiem finansowym, w terminie do 31 marca 2020 r. każdy emitent obligacji nieumorzonych przed 1 lipca 2019 r., zobowiązany jest zaraportować poprzez system elektroniczny KDPW S.A. zadłużenie z tytułu takich obligacji – według stanu na 31 grudnia 2019 r.

Co obejmie raport i jak składać raport?

Raport powinien obejmować:
• oznaczenie emisji,
• liczbę obligacji wyemitowanych w ramach poszczególnych emisji,
• jednostkową wartość nominalną obligacji i oznaczenie waluty, w której ta wartość została wyrażona,
• wysokość oprocentowania obligacji w stosunku rocznym,
• łączną wartość i walutę świadczenia, które powinno być spełnione przez emitenta z tytułu wykupu obligacji,
• wskazanie terminów, w których emitent powinien wykonywać świadczenia z obligacji oraz
• oświadczenie o tym, czy świadczenia, które stały się już wymagalne, zostały przez emitenta wykonane, a jeżeli tak, to w jakim zakresie.

Powyższe obowiązki powinny być wykonane bezpośrednio przez emitenta (w przypadku obligacji mających formę dokumentu) lub za pośrednictwem domu maklerskiego prowadzącego ewidencję obligacji (w przypadku obligacji wyemitowanych przed 1 lipca 2019 r. i niemających formy dokumentu).

Emitenci i podmioty prowadzące ewidencję papierów wartościowych są zobowiązani do przekazywania KDPW w terminie 15 dni po zakończeniu każdego miesiąca informacji wskazanych powyżej, zaktualizowanych według stanu na ostatni dzień danego miesiąca, jeżeli przestały one odpowiadać stanowi rzeczywistemu z daty pierwotnego raportowania.

Kara grzywny

Za niewykonanie lub nienależyte wykonanie przez emitenta lub podmiot prowadzący ewidencję obligacji opisanych powyżej obowiązków, osobom upoważnionym do reprezentacji tych podmiotów grozi kara grzywny w wysokości do 2.000.000,00 złotych.

Na co warto zwrócić uwagę?

Z uwagi na fakt, że jednym z elementów wymaganych do skutecznego zgłoszenia KDPW S.A. przedmiotowego raportu jest posiadanie przez każdego emitenta kodu LEI, przypominamy o konieczności jego uzyskania przed złożeniem raportu z odpowiednim wyprzedzeniem, to jest przed 31 marca 2020 r.

Z przyjemnością zapewnimy Państwu wsparcie w powyższym zakresie. W przypadku zainteresowania naszą pomocą, prosimy o kontakt pod adresem obligacje@actlegal-bsww.com.

Ograniczenie zatorów płatniczych oraz nowe uprawnienia Prezesa UOKiK już od 1 stycznia 2020

Z dniem 1 stycznia 2020 roku na mocy ustawy z dnia 19 lipca 2019 roku o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia zatorów płatniczych wejdą w życie przepisy wprowadzające do polskiego porządku prawnego skrócone terminy zapłaty faktur w tzw. transakcjach asymetrycznych, czyli w transakcjach, w których wierzycielem jest mikro, małe lub średnie przedsiębiorstwo („MŚP”), a dłużnikiem duży przedsiębiorca.

Ustawa ma na celu wzmocnienie ochrony prawnej mniejszych przedsiębiorców (jako podmiotów słabszych) w stosunkach biznesowych z dużymi firmami (tzw. transakcje asymetryczne) oraz zapewnienie płynności finansowej na rynku, poprzez usprawnienie procedury egzekwowania zaległości finansowych od kontrahentów będących dużymi przedsiębiorcami.

Poniżej przedstawiamy kilka najważniejszych konsekwencji związanych z nowymi przepisami.

Krótszy termin na zapłatę faktury

Nowe przepisy wprowadzają bezwzględny zakaz uzgadniania terminu zapłaty na rzecz MŚP powyżej 60 dni. W przypadku natomiast gdy dłużnikiem jest instytucja publiczna termin zapłaty ulega skróceniu do 30 dni (z wyjątkiem przypadku gdy dłużnikiem jest podmiot leczniczy, wówczas termin zapłaty wynosi 60 dni).

W pewnych sytuacjach strony będą mogły jednak ustalić w umowie dłuższy termin zapłaty niż 60 dni. Wydłużenie terminu możliwe będzie jednak tylko w sytuacji gdy nie będzie ono rażąco nieuczciwe wobec wierzyciela i nie będzie dotyczyła umów zawieranych przez dużych przedsiębiorców z MŚP. Obowiązek udowodnienia, że termin zapłaty dłuższy niż 60 dni nie jest rażąco nieuczciwy wobec wierzyciela spoczywać będzie na dłużniku. W uzasadnieniu do projektu ustawy wskazane zostało, że tego typu rozwiązanie powinno zniechęcić dłużników do wyznaczania zbyt długich terminów zapłaty oraz powinno doprowadzić do skrócenia terminów zapłaty stosowanych w obrocie.

W przypadku gdy termin zapłaty przekraczać będzie 120 dni (liczonych od momentu doręczenia dłużnikowi faktury za dany towar lub usługę) i zostanie ustalony w sposób rażąco nieuczciwy wobec wierzyciela, wówczas wierzyciel będzie miał prawo wypowiedzieć umowę lub od niej odstąpić.

Nowe obowiązki dużych przedsiębiorców

Przepisy nakładają również na dużych przedsiębiorców obowiązek sporządzania i dostarczenia drogą elektroniczną do ministra właściwego ds. gospodarki, w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku, sprawozdania dotyczącego terminów zapłat w transakcjach handlowych stosowanych w poprzednim roku kalendarzowym. Zobowiązane do tego będą podatkowe grupy kapitałowe (bez względu na wysokość osiągniętych przychodów), jak również podatnicy, którzy nie stanowią podatkowych grup kapitałowych, ale osiągający wartość przychodu w roku podatkowym przekraczającą 50 mln euro.

Ponadto przedsiębiorcy niebędący MŚP zobligowani będą do złożenia kontrahentowi oświadczenia o posiadaniu statusu dużego przedsiębiorcy. Oświadczenie takie należy złożyć najpóźniej w momencie zawarcia umowy i w formie w jakiej zawierana jest dana transakcja. Niezastosowanie się przez dużego przedsiębiorcę do obowiązku złożenia sprawozdania i oświadczenia będzie stanowić podstawy do nałożenia na niego kary grzywny.

Dodatkowe kompetencje Prezesa UOKiK

Nowe przepisy będą skutkowały również przyznaniem nowych kompetencji Prezesowi UOKiK. Prezes UOKiK będzie miał prawo:
przeprowadzić analizę prawdopodobieństwa w zakresie nadmiernego opóźniania się przez przedsiębiorcę ze spełnieniem świadczeń pieniężnych;
wszcząć postępowanie z urzędu wobec podmiotów niebędących podmiotami publicznymi, opóźniającymi się ze spełnieniem świadczeń pieniężnych wobec kontrahentów;
nałożyć na przedsiębiorców karę pieniężną jeśli w okresie 3 kolejnych miesięcy suma wartości spełnionych i niespełnionych po terminie świadczeń pieniężnych wyniesie co najmniej:
• 5 mln zł w latach 2020-2021
• 2 mln zł od 2020 roku

Dane w zakresie ustalenia prawdopodobieństwa opóźnienia Prezes UOKiK będzie otrzymywać od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Niezależnie od powyższego, zgłoszenie będzie mogło być również dokonane przez każdą osobę (w tym osobę niebędącą przedsiębiorcą), która podejrzewa, że dany przedsiębiorca nie reguluje płatności wobec swoich kontrahentów.

Sankcje za opóźnienia w zapłacie

Wysokość kary pieniężnej jest obliczana jako suma jednostkowych kar za każde niespełnione oraz spełnione po terminie świadczenie pieniężne, które było wymagalne w okresie objętym postępowaniem, z pominięciem świadczeń pieniężnych, w przypadku których termin ich spełnienia upłynął wcześniej niż 2 lata przed dniem wszczęcia postępowania. Wysokość jednostkowej kary, o której mowa powyżej, jest obliczana według wzoru, który został wskazany w ustawie, czyli:

JKP = WŚ × n/365 × OU

Gdzie JKP oznacza karę jednostkową = oznacza wartość świadczeń spełnionych/niespełnionych po terminie x n/365 (n oznacza ilość dni opóźnienia) x OU oznacza odsetki ustawowe

Czy można będzie uniknąć kary?

W określonych sytuacjach Prezes UOKiK będzie mógł odstąpić od wymierzenia wobec przedsiębiorcy kary i poprzestać wyłącznie na pouczeniu. Zastosowanie pouczenia możliwe będzie w następujących sytuacjach:

– gdy wartość niespełnionych lub spełnionych po terminie przez stronę postępowania świadczeń pieniężnych, za które obliczono by jednostkowe kary, jest równa lub mniejsza od wartości świadczeń pieniężnych nieotrzymanych lub otrzymanych po terminie przez tę stronę postępowania w okresie objętym tym postępowaniem (przy obliczaniu wartości świadczeń pieniężnych nieotrzymanych lub otrzymanych po terminie nie uwzględnia się wartości świadczeń pieniężnych, w przypadku których termin spełnienia świadczenia pieniężnego upłynął wcześniej niż 2 lata przed dniem wszczęcia postępowania);
– w przypadkach gdy nadmierne opóźnienie w zakresie spełnienia świadczenia nastąpiło wskutek siły wyższej;
– w uzasadnionych przypadkach.

Konsekwencją przedmiotowej nowelizacji jest również to, że w art. 3 ust. 2 oraz art. 17 g ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 roku o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz art. 7 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwemu wykorzystywaniu przewagi kontraktowej w obrocie produktami rolnymi i spożywczymi został wprowadzony nowy czyn nieuczciwej konkurencji jakim jest nieuzasadnione wydłużanie terminów zapłaty za dostarczone towary lub wykonane usługi. Dodatkowo w związku z nowymi przepisami wierzyciel, który nie uzyskał zapłaty za fakturę w wyznaczonym terminie będzie mógł odliczyć kwotę wynikającą z tej faktury od podstawy opodatkowania, przy czym dłużnikowi wówczas może zostać zwiększona podstawa opodatkowania.

Nowe przepisy stanowią reakcję ustawodawcy na potrzebę zapewnienia wzmożonej ochrony prawnej mniejszym przedsiębiorcom, którzy dotychczas oczekiwali na zapłatę faktur od dużych firm nawet przez kilka miesięcy. Kompetencje Prezesa UOKiK oraz wysokie kary pieniężne są zapowiedzią stosowania narzędzi dyscyplinujących względem dużych przedsiębiorców, którzy nadużywają swojej pozycji na rynku w celach kredytowania swej działalności kosztem mniejszych kontrahentów.

Jeżeli macie Państwo pytania w zakresie zmian, o których mowa wyżej, zapraszamy do kontaktu.

Kontakt

Anna Sawaryn
Adwokat / Starszy Prawnik
+48 22 420 59 59
anna.sawaryn@actlegal-bsww.com

Marta Pomykaj-Jamiołkowska
Aplikant adwokacki / Prawnik
+48 22 420 59 59
marta.pomykaj-jamiolkowska@actlegal-bsww.com

Nowy obowiązek spółek publicznych: ustanowienie polityki wynagrodzeń

Spółki, których co najmniej jedna akcja jest dopuszczona do obrotu na rynku regulowanym zostały zobligowane do wypłacania wynagrodzeń członkom zarządu oraz rady nadzorczej wyłącznie w oparciu o przyjętą politykę wynagrodzeń.

Co się zmieni?

30 listopada 2019 roku weszły w życie przepisy o zmianie ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzenia instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019.2217, dalej jako „Ustawa”).

Nowe przepisy nakładają na spółki publiczne mające siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, których co najmniej jedna akcja jest dopuszczona do obrotu na rynku regulowanym, obowiązek ustanowienia polityki wynagrodzeń. Spółki te zostały zobligowane do wypłacania wynagrodzeń członkom zarządu oraz rady nadzorczej wyłącznie w oparciu o przyjętą politykę wynagrodzeń.

Co to jest polityka wynagrodzeń?

W założeniach ustawodawcy, polityka wynagrodzeń ma przyczyniać się do realizacji strategii biznesowej, długoterminowych interesów i stabilności spółki. Jej treść powinna uwzględniać różnorodne czynniki, zarówno finansowe, jak i niefinansowe i stanowić ramowe zasady przyznawania wynagrodzeń członkom zarządu i rady nadzorczej.

Który organ spółki jest obowiązany do przyjęcia polityki?

Obowiązek przyjęcia polityki wynagrodzeń spoczywa na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy spółki. Stosowna uchwała powinna zostać podjęta do dnia 30 czerwca 2020 roku. W praktyce możliwe jest zatem przyjęcie polityki wynagrodzeń na zwyczajnym walnym zgromadzeniu za rok 2019, bez konieczności zwoływania dodatkowego zgromadzenia jedynie w tym celu. Aby dokument pozostawał aktualny i dostosowany do warunków rynkowych oraz sytuacji spółki, kolejne uchwały w przedmiocie polityki wynagrodzeń podejmowane mają być obowiązkowo, nie rzadziej niż co cztery lata.

Czy istnieją wyjątki?

Ustawa dopuszcza czasowe odstąpienie od stosowania polityki wynagrodzeń wyłącznie w sytuacji, gdy jest to niezbędne do realizacji długoterminowych interesów i stabilności finansowej spółki lub do zagwarantowania jej rentowności. Tryb postępowania w tego typu sytuacjach musi uprzednio przewidywać sama treść polityki wynagrodzeń, zaś zgodnie z wolą ustawodawcy – uprawnienie do dokonania takiego odstępstwa przysługiwać będzie radzie nadzorczej.

Sprawozdania o wynagrodzeniach

Zadaniem rady nadzorczej spółki będzie także sporządzanie corocznego sprawozdania o wynagrodzeniach. Pierwsze takie sprawozdanie będzie można sporządzić łącznie za lata 2019 i 2020. Sprawozdanie powinno zawierać kompleksowy przegląd wynagrodzeń przyznanych w ubiegłym roku obrotowym w odniesieniu do każdego członka zarządu i rady nadzorczej osobno. Rada nadzorcza zobowiązana jest przedstawić m.in. informacje dotyczące wysokości całkowitego wynagrodzenia członków jej organów oraz wyjaśnić, czy wynagrodzenie jest zgodne z przyjętą polityką wynagrodzeń oraz w jaki sposób przyczynia się do osiągnięcia długoterminowych wyników spółki. Treść sprawozdania spółka umieszcza na swojej stronie internetowej na okres co najmniej dziesięciu lat.
Sprawozdanie poddawane będzie ocenie biegłego rewidenta, natomiast walne zgromadzenie akcjonariuszy spółki przyjmować będzie uchwałę opiniującą przedstawione sprawozdanie.

Kara grzywny

Uchylanie się od sporządzenia lub opublikowania polityki wynagrodzeń, a także podawanie nieprawdziwych danych lub ich zatajanie zagrożone jest karą grzywny.

Jeżeli macie Państwo pytania w zakresie przygotowania i wdrożenia polityki wynagrodzeń, zapraszamy do kontaktu.

Kontakt

Piotr Wojnar
Adwokat / Partner Zarządzający
piotr.wojnar@actlegal-bsww.com  
+48 22 420 59 59

Jacek Bieniak
Radca Prawny / Partner Zarządzający
jacek.bieniak@actlegal-bsww.com
+48 22 420 59 59

Marta Podskarbi
Adwokat / Starszy Prawnik
marta.podskarbi@actlegal-bsww.com
+48 22 420 59 59

Ewa Bieniak
Radca Prawny / Of Counsel
 ewa.bieniak@actlegal-bsww.com
+48 22 420 59 59

Centralny Rejestr Beneficjentów Rzeczywistych: nowy obowiązek dla spółek już od 13 października 2019

Z dniem 13 października 2019 r., na mocy ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz.U. z 2019 r. poz. 1115, dalej jako „Ustawa AML”) wejdą w życie przepisy wprowadzające do polskiego systemu prawa Centralny Rejestr Beneficjentów Rzeczywistych (dalej jako „CRBR”) oraz obowiązek zgłaszania oraz aktualizowania w CRBR informacji dotyczących spółek i ich beneficjentów rzeczywistych.

Powyższe ma na celu zwiększenie efektywności działania systemu zapobiegania praniu pieniędzy, a także dostosowanie polskich regulacji z tego zakresu do standardów międzynarodowych.

Podmioty zobowiązane do ujawnienia danych o beneficjentach rzeczywistych.

Do zgłaszania informacji o beneficjentach rzeczywistych i ich aktualizacji jest zobowiązana większość polskich spółek prawa handlowego, tj.:
• spółki jawne;
• spółki komandytowe;
• spółki komandytowo-akcyjne;
• spółki z ograniczoną odpowiedzialnością;
• spółki akcyjne, z wyjątkiem spółek publicznych.
Obowiązek ten będzie dotyczył również prostych spółek akcyjnych, po ich wprowadzeniu do porządku prawnego.

Jakie informacje będą zgłaszane do CRBR?

Zgłoszenie do CRBR powinno obejmować:
• dane identyfikacyjne spółek: nazwę, formę organizacyjną, siedzibę, numer KRS oraz NIP;
• dane identyfikacyjne beneficjenta rzeczywistego oraz członka organu lub wspólnika uprawnionego do reprezentowania spółki: imię, nazwisko, PESEL (lub datę urodzenia w przypadku braku numeru PESEL), obywatelstwo, państwo zamieszkania, informację o wielkości i charakterze udziału lub przysługujących uprawnień.

Obowiązkową częścią zgłoszenia jest też oświadczenie osoby dokonującej zgłoszenia o prawdziwości przekazywanych danych pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

Warunki, terminy, sposoby przekazywania danych do CRBR

Spółki zarejestrowane w KRS przed 13 października 2019 r., mają obowiązek dokonać zgłoszenia do CRBR w terminie 6 miesięcy od dnia obowiązywania CRBR, więc najpóźniej do 13 kwietnia 2020 r.

Spółki podlegające rejestracji po 13 października 2019 r. mają obowiązek dokonać zgłoszenia do CRBR w terminie 7 dni od dnia wpisu do KRS, a w przypadku zmiany przekazanych informacji w terminie 7 dni od ich zmiany (do biegu powyższych terminów nie wlicza się sobót i dni ustawowo wolnych od pracy).

Zgłoszenia do CRBR dokonuje osoba uprawniona do reprezentacji spółki. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 16 maja 2018 r. w sprawie zgłaszania informacji o beneficjentach rzeczywistych (Dz.U. 2018 poz. 968), które wchodzi w życie 13 października 2019 r., zgłoszenie będzie składane nieodpłatnie za pośrednictwem strony internetowej. Zgłoszenie powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym lub podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP.

Kim jest beneficjent rzeczywisty?

Celem ustalenia beneficjenta rzeczywistego należy szczegółowo przeanalizować definicję zawartą w Ustawie AML. Zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 1 Ustawy AML jest to m.in. osoba lub osoby fizyczne sprawujące bezpośrednio lub pośrednio kontrolę nad danym podmiotem. W celu ustalenia beneficjenta rzeczywistego danej spółki należy w pierwszej kolejności poddać analizie czy występują osoby fizyczne, które posiadają co najmniej 25% udziałów/akcji/praw głosu (bezpośrednio lub pośrednio przez inne spółki, także jako zastawnik lub użytkownik). W przypadku złożonej struktury w grupie kapitałowej, gdy prawo głosu wykonywane jest przez zastawnika lub użytkownika bądź gdy w strukturze znajdują się fundusze inwestycyjne lub spółki z siedzibą poza RP, ustalenie kto jest beneficjentem rzeczywistym może wymagać przeprowadzenia bardziej szczegółowej analizy.

Udostępnianie informacji z CRBR

Informacje o beneficjentach rzeczywistych zawarte w CRBR będą udostępniane nieodpłatnie na wniosek. Udostępnianie informacji z CRBR będzie odbywało się za pomocą środków komunikacji elektronicznej oraz będzie następowało w ciągu 5 minut od złożenia wniosku, według stanu na moment ich udostępnienia, lub do końca następnego dnia roboczego po złożeniu wniosku (jeżeli wniosek dotyczy informacji za okres wskazany we wniosku).

Sankcje

Niezależnie od odpowiedzialności karnej osób dokonujących zgłoszenia za złożenie fałszywego oświadczenia, spółki, które nie dopełniły obowiązku zgłoszenia informacji do CRBR w wyżej wskazanych terminach, podlegają karze pieniężnej do wysokości 1 mln zł.

Jeżeli są Państwo zainteresowani szczegółami dotyczącymi sposobu ustalania beneficjenta rzeczywistego lub pomocą w przygotowaniu i wdrażaniu procedur przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowania terroryzmu w spółkach będących podmiotami obowiązanymi w rozumieniu ustawy o AML, zachęcamy do kontaktu.

Kontakt

Aleksandra Sztajer
Prawnik
aleksandra.sztajer@actlegal-bsww.com
+48 22 420 59 59

Nowe zasady dokonywania ofert publicznych

Rozporządzenie 2017/1129 w sprawie prospektu już obowiązuje – zmiany i okres przejściowy na rynku kapitałowym

Dnia 21 lipca 2019 r. zaczęły obowiązywać w pełnym zakresie przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1129 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie prospektu, który ma być publikowany w związku z ofertą publiczną papierów wartościowych lub dopuszczeniem ich do obrotu na rynku regulowanym oraz uchylenia dyrektywy 2003/71/WE (dalej: „Rozporządzenie 2017/1129”).

Zwracamy uwagę, że prace nad dostosowaniem polskich przepisów Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (dalej „Ustawa o ofercie”) nie zostały zakończone. Z uwagi na bezpośredni skutek Rozporządzenia 2017/1129, w przypadku kolizji jego przepisów z przepisami Ustawy o ofercie, pierwszeństwo stosowania będzie mieć więc regulacja unijna.

Urząd Komisji Nadzoru Finansowego („UKNF”) opublikował stanowisko mające wskazać na sposób interpretacji przepisów w okresie przejściowym, tj. do czasu zakończenia prac nad nowelizacją polskich przepisów.

Poniżej przypomnienie najważniejszych aspektów zmian.

1) Zmiana definicji oferty publicznej

Zgodnie z Rozporządzeniem 2017/1129, oferta publiczna oznacza „komunikat skierowany do odbiorców w dowolnej formie i za pomocą dowolnych środków, przedstawiający wystarczające informacje na temat warunków oferty i oferowanych papierów wartościowych, w celu umożliwienia inwestorowi podjęcia decyzji o nabyciu lub subskrypcji tych papierów wartościowych”. Oznacza to, że każda oferta będzie mieć charakter emisji publicznej bez względu na liczbę adresatów, do których jest kierowana. UKNF wskazuje, że oferta kierowana do jednego inwestora nie będzie stanowiła oferty publicznej. Obecne przepisy Ustawy o ofercie znajdą jednak zastosowanie w tych przypadkach, gdy oferowane mają być papiery wartościowe wyłączone spod zakresu zastosowania Rozporządzenia 2017/1129 (dotyczy to np. ofert niektórych podmiotów prowadzących działalność pożytku publicznego).

2) Zasada – prospekt ale są wyjątki

Zgodnie z Rozporządzeniem 2017/1129 papiery wartościowe są przedmiotem oferty publicznej w UE jedynie po uprzednim opublikowaniu prospektu. Od powyższej zasady przewidziano szereg wyjątków. Powyższy obowiązek nie znajdzie więc zastosowania m.in. do (i) ofert kierowanych wyłącznie do inwestorów kwalifikowanych, (ii) ofert kierowanych do mniej niż 150 osób fizycznych lub prawnych na państwo członkowskie innych niż inwestorzy kwalifikowani, (iii) ofert papierów wartościowych, których jednostkowy nominał wynosi co najmniej 100.000 EUR, (iv) ofert kierowanych do inwestorów, którzy nabywają papiery wartościowe o łącznej wartości co najmniej 100.000 EUR na inwestora dla każdej osobnej oferty czy np. (v) ofert papierów wartościowych, które są oferowane lub przydzielone lub mają zostać przydzielone w związku z połączeniem lub podziałem, choć w tym ostatnim przypadku przewidziano obowiązek publikacji dokumentu zawierającego informacje opisujące transakcje i jej wpływ na emitenta.

Aktualne pozostają progi kwotowe.

Oferta publiczna papierów wartościowych, w wyniku której zakładane wpływy brutto emitenta lub sprzedającego, wraz z wpływami z okresu poprzednich 12 miesięcy, stanowią nie mniej niż 100.000 EUR, lecz mniej niż 1.000.000 EUR, wiązać się będzie (jak dotychczas) z udostępnieniem dokumentu informacyjnego.

W przypadku oferty publicznej, w wyniku której zakładane, łączne wpływy brutto za okres 12 miesięcy w Unii Europejskiej nie osiągną 100.000 EUR brak jest obowiązków informacyjnych.

Oferta publiczna, w wyniku której zakładane wpływy brutto emitenta lub sprzedającego, wraz z wpływami z poprzednich 12 miesięcy, stanowią nie mniej niż 1.000.000 EUR, lecz mniej niż 2.500.000 EUR może być prowadzona (jak dotychczas) na podstawie memorandum, o którym mowa w art. 41 Ustawy o ofercie.

3) Obligacje

Do oferowania obligacji zastosowanie będą miały przepisy Rozporządzenia 2017/1129, które w zakresie, w jakim wymagają sporządzenia prospektu, zastępują przepisy Ustawy o ofercie, do których odsyła art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o obligacjach (Dz. U. z 2018 r., poz. 483). W przypadku niektórych ofert publicznych w rozumieniu Rozporządzenia 2017/1129 sporządzenie prospektu w związku z ofertą publiczną może nie być wymagane, jednak w okresie przejściowym zastosowanie mogą znaleźć przepisy Ustawy o ofercie, wymagające sporządzenia memorandum informacyjnego (tak może być np. w przypadku oferty do 2.500.000 EUR kierowanej do więcej niż 150 inwestorów innych niż kwalifikowani).

W przypadku niektórych ofert publicznych (np. wymienionych w art. 1 ust. 4 lit. b Rozporządzenia 2017/1129, tj. ofert kierowanych w danym państwie członkowskim do mniej niż 150 osób, niebędących inwestorami kwalifikowanymi), brak jest obowiązku sporządzenia i zatwierdzenia prospektu,
a ponadto nie mają do nich zastosowania przepisy Ustawy o ofercie, wymagające sporządzenia memorandum. W takich przypadkach oferta obligacji będzie mogła być prowadzona na podstawie propozycji nabycia.

4) (Niekoniecznie) obowiązkowe pośrednictwo firmy inwestycyjnej

Mimo szerszej niż dotychczas definicji oferty publicznej, do dnia, w którym definicja oferty publicznej w regulacji krajowej nie zostanie dostosowana do przepisów Rozporządzenia 2017/1129 obowiązkowe pośrednictwo firmy inwestycyjnej w ofercie nie będzie wymagane w takich przypadkach, w których dana oferta stanowi ofertę publiczną w rozumieniu Rozporządzenia 2017/1129, jednak nie spełnia definicji oferty publicznej, zawartej w dotychczasowych przepisach.

5) Oferowanie certyfikatów przez niepubliczne fundusze inwestycyjne zamknięte

Zgodnie ze stanowiskiem UKNF, fundusz inwestycyjny, o którym mowa w art. 15 ust. 1a ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1355, ze zm.), powinien, jako fundusz inwestycyjny typu zamkniętego, stosować przepisy Rozporządzenia 2017/1129, jeżeli swoją ofertę kieruje do więcej niż jednego adresata. W przypadku funduszy niepublicznych, które nie są przeznaczone dla jednego inwestora (nabywcy certyfikatów inwestycyjnych) będą one podlegać ogólnym zasadom przeprowadzania ofert publicznych przewidzianym w Rozporządzeniu 2017/1129. UKNF podkreśla jednak, że oferty skierowane do mniej niż 150 adresatów w danym państwie członkowskim nie będą wiązały się z obowiązkiem sporządzenia jakiegokolwiek dokumentu informacyjnego.

6) Nowe rodzaje prospektów

Rozporządzenie 2017/1129 przewiduje także nowe rodzaje prospektów: uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego dla emitentów, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym lub MTF, dokonujących częstych emisji czy uproszczonego prospektu dla przeprowadzania ofert wtórnych. Przewidziano także prospekt UE na rzecz rozwoju dla małych
i średnich przedsiębiorców. W założeniu nowe dokumenty mają uprościć i przyspieszyć pozyskiwanie kapitału na rynkach. Zmienia się także struktura prospektu, który ma stać się krótszy i bardziej zrozumiały dla inwestorów.

7) Regulacje związane z postępowaniami i ofertami w toku

W przypadku prospektów, które zostały zatwierdzone przed 21 lipca 2019 r., oferta publiczna i jej promocja prowadzona będzie, także po 21 lipca 2019 r., na podstawie przepisów dotychczasowych. Ta sama zasada dotyczy ofert prowadzonych w oparciu o memorandum zatwierdzone czy opublikowane przed 21 lipca 2019 r. Jeżeli postępowanie nie zakończyło się przed dniem 21 lipca 2019 r., a przepisy Rozporządzenia 2017/1129 stanowią, że w przypadku oferty publicznej lub dopuszczenia do obrotu nie jest wymagany jakikolwiek dokument informacyjny, podlegający zatwierdzeniu przez organ nadzoru, postępowanie administracyjne powinno zostać umorzone. W pozostałych przypadkach przedłożona dokumentacja będzie musiała zostać dostosowana do nowych regulacji, a do promocji oferty zastosowanie znajdą przepisy Rozporządzenia 2017/1129.

Choć w założeniu nowe regulacje mają uprościć pozyskiwanie kapitału, zracjonalizować procedury administracyjne i zwiększyć ochronę inwestorów, dla uczestników rynku odnalezienie się w nowej rzeczywistości prawnej z pewnością może być z początku trudne, szczególnie z uwagi na wciąż niedostosowane do regulacji unijnych polskie przepisy prawa, a także konieczność wypracowania (także przez samego nadzorcę) praktyki stosowania i interpretacji nowych regulacji. Śledzić więc należy przede wszystkim prace nad nowelizacją Ustawy o ofercie ale także praktykę nadzorcy, w tym stanowiska UKNF – od ich ostatecznego kształtu zależeć będzie na ile cele unijnego regulatora zostaną zrealizowane.

Jeśli macie Państwo pytania dotyczące zaprezentowanych zagadnień pozostajemy do Państwa dyspozycji.

Kontakt

Piotr Wojnar
Adwokat / Partner Zarządzający
piotr.wojnar@actlegal-bsww.com
+48 22 420 59 59

Piotr Smołuch
Adwokat / Partner Zarządzający
piotr.smoluch@actlegal-bsww.com
+48 22 420 59 59

Małgorzata Stefaniak
Radca Prawny / Senior Associate
malgorzata.stefaniak@actlegal-bsww.com
+48 22 420 59 59

Nowe obowiązki spółek prawa handlowego: Centralny Rejestr Beneficjentów Rzeczywistych

Od 13 października 2019 roku w Polsce ma zacząć funkcjonować Centralny Rejestr Beneficjentów Rzeczywistych („Rejestr”). Jest to związane z obowiązującą od dnia 13 lipca 2018 roku ustawą o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu („Ustawa AML”).

Powstanie Rejestru będzie wiązało się z dodatkowymi obowiązkami oraz możliwością nałożenia kary pieniężnej na spółki prawa handlowego za niewykonanie nałożonych na nie obowiązków.

Poniżej przedstawiamy główne założenia związane z uruchomieniem Rejestru:

1. Obowiązek zgłoszenia do Rejestru będą miały spółki prawa handlowego (z wyjątkiem spółek partnerskich oraz spółek publicznych w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, których dane nie muszą być zgłaszane).

2. Zgłoszenie do Rejestru będzie dokonywane przez osoby uprawnione do reprezentacji spółek.

3. Spółki wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego do 13 października 2019 roku, będą miały czas do 13 kwietnia 2020 roku na dokonanie zgłoszenia do Rejestru. Z kolei spółki wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego po 13 października 2019 roku, będą miały 7 dni roboczych, liczonych od dnia wpisania spółki do Krajowego Rejestru Sądowego, na dokonanie zgłoszenia do Rejestru.

4. Zgłoszenia do Rejestru będą zawierały następujące dane:
a) własne dane identyfikacyjne, tj.: nazwę (firmę), formę organizacyjną, siedzibę, numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a także NIP; oraz
b) dane identyfikacyjne beneficjenta rzeczywistego i członka organu lub wspólnika uprawnionego do reprezentowania spółek wymienionych w art. 58 Ustawy AML, tj.: imię i nazwisko, obywatelstwo, państwo zamieszkania, numer PESEL albo datę urodzenia – w przypadku osób nieposiadających numeru PESEL, a także informację o wielkości i charakterze udziału lub uprawnieniach przysługujących beneficjentowi rzeczywistemu.

5. Dla uproszczenia definicji beneficjenta rzeczywistego zawartej w Ustawie AML oraz na potrzeby niniejszego alertu prawnego można określić, że beneficjentem rzeczywistym spółek prawa handlowego jest/są osoby posiadające pośrednio lub bezpośrednio więcej niż 25% udziałów/głosów (również jako zastawnik albo użytkownik, lub na podstawie porozumień z innymi uprawnionymi do głosu). Przy czym w sytuacji braku możliwości ustalenia lub wątpliwości co do tożsamości beneficjentów rzeczywistych (np. ze względu na rozdrobnioną strukturę udziałów/akcjonariat) oraz w przypadku niestwierdzenia podejrzeń prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu w stosunku do tego podmiotu, za beneficjenta rzeczywistego uznaje się osoby fizyczne zajmujące wyższe stanowisko kierownicze w danej spółce.

6. Wraz ze zgłoszeniem składana będzie pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywego oświadczenia informacja o prawdziwości zgłaszanych do rejestru danych.

7. Osoba dokonująca zgłoszenia informacji o beneficjentach rzeczywistych i ich aktualizacji ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną zgłoszeniem do Rejestru nieprawdziwych danych.

8. Rejestr będzie jawny, dane zamieszczone w Rejestrze objęte będą domniemaniem prawdziwości, a informacje o beneficjentach rzeczywistych udostępniane będą nieodpłatnie.

9. Za niewypełnienie obowiązku dokonania zgłoszenia do Rejestru, spółce grozi kara pieniężna do wysokości 1.000.000,00 zł.

Cele powstania Rejestru:

1. Zapewnienie większej transparentności transakcji handlowych, które odbywają się na rynku zarówno polskim, jak i europejskim.

2. Zidentyfikowanie potencjalnych przestępców lub osób unikających opodatkowania, „ukrywających się” w skomplikowanych strukturach korporacyjnych.

3. Zapewnienie uczestnikom obrotu gospodarczego dostępu do jak najszerszego zakresu informacji o swoich potencjalnych kontrahentach.

4. Wzmocnienie zaufania społeczeństwa do uczciwości systemu finansowego oraz transakcji finansowych.

Wydaje się jednak, że Rejestr nie powstanie do założonej w Ustawie AML daty. Na dzień sporządzenia niniejszego alertu Ministerstwo Finansów wydało komunikat o tym, że przewidywana data wszczęcia postępowania na realizację Rejestru to IV kwartał 2019 roku.

Jeśli macie Państwo pytania dotyczące zaprezentowanych zagadnień lub innych kwestii związanych z tematyką przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowania terroryzmu, pozostajemy do Państwa dyspozycji.

Kontakt
Rafał Smolik
Prawnik
rafal.smolik@actlegal-bsww.com
+48 22 420 59 59

Zmiana ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego

W dniu 9 maja 2019 roku Senat RP przyjął bez wprowadzania poprawek ustawę z dnia 26 kwietnia 2019 roku o zmianie ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego oraz niektórych innych ustaw („Nowelizacja”), która następnie w dniu 27 maja 2019 roku została podpisana przez Prezydenta RP.

Nowelizacja wejdzie w życie w dniu 26 czerwca 2019 roku.

W związku z powyższym przedstawiamy najistotniejsze w naszej ocenie zmiany wprowadzane tą Nowelizacją, które pozwolą na złagodzenie istniejących ograniczeń w obrocie nieruchomościami rolnymi:

1. Rozszerzono zakres przypadków, do których zastosowania nie będą mieć przepisy ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego, m.in. o nieruchomości rolne położone w granicach administracyjnych miast, jeżeli w stosunku do tych nieruchomości została podjęta uchwała o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w rozumieniu ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących lub uchwała o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej w rozumieniu w/w ustawy.

2. W myśl przedmiotowej Nowelizacji nabywcą nieruchomości rolnej nie musi być rolnik indywidualny w przypadku nabycia nieruchomości rolnej o powierzchni mniejszej niż 1 ha.

3. Skrócono z 10 do 5 lat okres, w ciągu którego nabywający nieruchomość rolną musi prowadzić działalność w postaci gospodarstwa rolnego, w skład którego weszła nabywana nieruchomość.

4. Znowelizowano ustawową definicję „gospodarstwa rolnego” oraz „osoby bliskiej” – zgodnie z Nowelizacją przez „gospodarstwo rolne” należy rozumieć gospodarstwo rolne w rozumieniu Kodeksu cywilnego, w którym powierzchnia nieruchomości rolnej albo łączna powierzchnia nieruchomości rolnych jest nie mniejsza niż 1 ha. W zakresie definicji „osoby bliskiej” ustawodawca zdecydował się na rozszerzenie kręgu osób bliskich o rodzeństwo rodziców oraz pasierbów.

5. Wskazano nowe podmioty uprawnione do ubiegania się o możliwość uzyskania zgody Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa na nabycie nieruchomości rolnej. Są to m.in.:

uczelnie publiczne – jeżeli przedmiotowa nieruchomość jest niezbędna dla realizacji celów dydaktycznych lub dla prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych i będzie wykorzystywana na cele rolnicze,

nabywcy nieruchomości rolnych nabywający nieruchomość rolną na cele publiczne w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Ponadto, zmodyfikowano warunki dotyczące poprzednio wskazanych podmiotów, tj. zbywcy nieruchomości rolnej oraz osoby fizycznej zamierzającej utworzyć gospodarstwo rodzinne.

6. Doprecyzowano tryb postępowania oraz przesłanki warunkujące wyrażenie zgody na nabycie nieruchomości rolnej w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa poprzez określenie wymogów, które powinien spełniać wniosek o wyrażenie zgody oraz wskazanie dokumentów, które należy do niego dołączyć.

7. Przedstawiono również zmiany w zakresie pierwokupu oraz prawa nabycia przez Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa.

8. Przewidziano utworzenie systemu, w którym zamieszczane będą nieodpłatnie ogłoszenia o zamiarze sprzedaży nieruchomości rolnych oraz odpowiedzi na nie, a także określono zasady publikowania oraz podstawowe warunki jakie powinno spełniać zarówno przedmiotowe ogłoszenie, jak i odpowiedź na nie.

Zmiany legislacyjne w zakresie przepisów o kształtowaniu ustroju rolnego wyrażają tendencję do umożliwienia bardziej swobodnego dysponowania gruntami rolnymi na rzecz określonych podmiotów i w ściśle określonych przypadkach.

Jeśli macie Państwo pytania dotyczące zaprezentowanych zagadnień lub na temat innych kwestii związanych ze zmianami w przedmiotowej ustawie, pozostajemy do Państwa dyspozycji.

Kontakt
Michał Sołtyszewski
Adwokat / Wspólnik
michal.soltyszewski@actlegal-bsww.com
+48 22 420 59 59