act legal covers all major European business centres.
Warsaw | Amsterdam | Bratislava | Bucharest | Budapest | Frankfurt | Milan | Prague | Vienna
meet us at www.actlegal.com

x

Cykl alertów prawnych: Kodeks spółek handlowych

Prawo holdingowe – odpowiedzialność

Nowe regulacje holdingów w polskim prawie już od 13.10.22 r.


Prawo holdingowe – odpowiedzialność

Ustawa z dnia 9 lutego 2022 r. o zmianie ustawy – Kodeks spółek handlowych oraz niektórych innych ustaw („Ustawa Nowelizująca”) wprowadza do Kodeksu spółek handlowych instytucję prawną jaką jest „grupa spółek” oraz szereg związanych z nią nowych regulacji. O grupie spółek i zasadach jej funkcjonowania pisaliśmy szczegółowo w osobnym artykule opublikowanym w ramach niniejszego cyklu artykułów poświęconych nowelizacji Kodeksu spółek handlowych.

Nowe przepisy wprowadzają istotne modyfikacje w zakresie odpowiedzialności członków zarządu i innych organów (i to nie tylko w odniesieniu do grupy spółek), a także regulują kwestie odpowiedzialności spółki dominującej względem spółek zależnych, ich wspólników mniejszościowych oraz wierzycieli.

Odpowiedzialność członków organów spółek kapitałowych

Zgodnie z dotychczasowymi przepisami członkowie zarządu, rady nadzorczej, komisji rewizyjnej oraz likwidatorzy spółek z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają wobec spółki za szkodę wyrządzoną działaniem lub zaniechaniem sprzecznym z prawem lub postanowieniami umowy spółki, chyba że nie ponoszą winy. Podobne unormowania Kodeks spółek handlowych przewiduje na gruncie przepisów dotyczących prostej spółki akcyjnej oraz spółki akcyjnej.

Ogólna zasada pozostaje niezmienna również po wejściu w życie Ustawy Nowelizującej – członkowie organów spółek kapitałowych mogą ponosić względem spółki odpowiedzialność za swoje działania i zaniechania, zgodnie z ogólnymi zasadami prawa cywilnego.

Ustawa Nowelizująca wprowadza w zakresie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółki akcyjnej tak zwaną zasadę business judgement rule, która wyłącza odpowiedzialność cywilną członków organów spółek kapitałowych za szkodę wyrządzoną spółce, jeżeli postępując w sposób lojalny wobec spółki, działali oni w granicach uzasadnionego ryzyka gospodarczego, w tym na podstawie informacji, analiz i opinii, które powinny być w danych okolicznościach uwzględnione przy dokonywaniu starannej oceny. Analogiczny przepis do tej pory obowiązywał w zakresie prostej spółki akcyjnej, co oznacza, że Ustawa Nowelizująca ujednolica zasady odpowiedzialności dla wszystkich spółek kapitałowych.

Warto dodać, że przepisy dotyczące działania w granicach uzasadnionego ryzyka gospodarczego stanowią skodyfikowanie poglądów wyrażanych do tej pory w doktrynie i orzecznictwie.

Powyższa zmiana to nie jedyna modyfikacja odpowiedzialności członków zarządu i innych organów spółek kapitałowych. Kolejna z nich dotyczy wyżej wspomnianej instytucji grupy spółek. Nowy przepis art. 215 § 1 Kodeksu spółek handlowych stanowi, że członek zarządu, rady nadzorczej, komisji rewizyjnej oraz likwidator spółki zależnej nie ponosi odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną wykonaniem wiążącego polecenia, w tym na podstawie art. 293, art. 300125 i art. 483 Kodeksu spółek handlowych (czyli omówionych wyżej przepisów odnoszących się do ogólnych zasad odpowiedzialności członków organów odpowiednio w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, prostej spółce akcyjnej oraz spółce akcyjnej). Co więcej, wyłączenie odpowiedzialności stosuje się odpowiednio do członka zarządu, rady nadzorczej, komisji rewizyjnej i likwidatora spółki dominującej działających w interesie grupy spółek.

Naturalną konsekwencją ograniczenia odpowiedzialności członków organów spółek zależnych uczestniczących w grupie spółek za szkodę wyrządzoną wykonaniem wiążącego polecenia jest przeniesienie ciężaru odpowiedzialności na członków organów zarządzających i nadzorczych spółek dominujących. Mowa tu w szczególności o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną wykonaniem wiążącego polecenia przez spółkę zależną w sytuacji, gdy polecenie spółki dominującej pozostaje w sprzeczności nie tylko z partykularnym interesem spółki zależnej, ale również z interesem całej grupy spółek. W takiej sytuacji, pomimo faktu, że przepisy nie przewidują bezpośredniej odpowiedzialności członków organów spółek dominujących w stosunku do spółek zależnych, takie osoby mogą ponosić odpowiedzialność w stosunku do spółki dominującej na zasadach ogólnych, w tym z uwzględnieniem opisanej powyżej zasady business judgement rule.

Celem powyższych przepisów jest ochrona w szczególności zarządów spółek zależnych, którzy wykonując wiążące polecenie spółki dominującej działaliby ze szkodą dla zarządzanej przez siebie spółki. Podobnie, ochrona obejmuje również członków organów spółek dominujących działających nie w partykularnym interesie spółki dominującej, lecz w interesie grupy spółek.

Co istotne, powyższe ograniczenia dotyczące odpowiedzialności organów spółek zależnych nie znajdą zastosowania w przypadku organów spółek publicznych oraz spółek objętych nadzorem nad rynkiem finansowym w rozumieniu ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym – spółki takie mogą bowiem występować w grupie spółek jedynie w roli spółki dominującej.

Warto zaznaczyć, że przepis art. 215 Kodeksu spółek handlowych nie wyłącza odpowiedzialności administracyjnoprawnej członków organów (na co uwagę zwraca projektodawca w uzasadnieniu projektu Ustawy Nowelizującej), a także – jak się wydaje – odpowiedzialności karnej członków organów wykonujących wiążące polecenie.

Odpowiedzialność spółki dominującej względem spółki zależnej

Instytucja wiążących poleceń w swojej istocie przewiduje, że następstwem wykonania przez spółkę zależną wiążącego polecenia może być powstanie po jej strony szkody. Elementem formalnym wiążącego polecenia wydawanego przez spółkę dominującą powinien być m. in. opis spodziewanych korzyści lub szkody spółki zależnej, które będą następstwem wykonania wiążącego polecenia (o ile występują), a także przewidywany sposób i termin naprawienia spółce zależnej szkody poniesionej w wyniku wykonania wiążącego polecenia.

Ustawa Nowelizująca przewiduje, że spółka dominująca będzie odpowiadać wobec spółki zależnej uczestniczącej w grupie spółek za szkodę, która została wyrządzona wykonaniem wiążącego polecenia i która nie została naprawiona w terminie wskazanym w wiążącym poleceniu, chyba że nie ponosi winy. Odpowiedzialność spółki dominującej ustala się z uwzględnieniem obowiązku lojalności wobec spółki zależnej podczas wydawania i wykonania wiążącego polecenia.

Przesłankami odpowiedzialności odszkodowawczej spółki dominującej względem spółki zależnej będzie zatem:

  1. wykonanie wiążącego polecenia przez spółkę zależną (przy czym oczywiście takie polecenie musi spełniać wszystkie przesłanki określone w Ustawie Nowelizującej);
  2. powstanie po stronie spółki zależnej szkody;
  3. adekwatny związek przyczynowy pomiędzy wykonaniem wiążącego polecenia a szkodą;
  4. brak naprawienia szkody przez spółkę dominującą w terminie określonym w treści wiążącego polecenia.

Przesłanką odpowiedzialności spółki dominującej jest także jej wina, niemniej jednak tutaj ustawodawca wprowadza domniemanie winy spółki dominującej (a więc to sama spółka dominująca musiałaby wykazać w ewentualnym procesie, że nie ponosi winy).

Dodatkowa przesłanka odpowiedzialności dotyczy jednoosobowych spółek zależnych. Za szkodę wyrządzoną jednoosobowej spółce zależnej spółka dominująca odpowiada bowiem tylko jeżeli wykonanie wiążącego polecenia doprowadziło do niewypłacalności spółki zależnej.

Ustawa Nowelizująca przewiduje w zakresie odpowiedzialności względem spółki zależnej tak zwaną instytucję actio pro socio, która sprowadza się do tego, że jeżeli spółka zależna nie wytoczy powództwa o naprawienie szkody wyrządzonej jej przez spółkę dominującą w terminie roku od dnia upływu terminu wskazanego w wiążącym poleceniu, każdy wspólnik albo akcjonariusz spółki zależnej może wytoczyć powództwo o naprawienie szkody wyrządzonej tej spółce.

Odpowiedzialność spółki dominującej względem wspólników mniejszościowych i wierzycieli spółki zależnej

Ustawodawca słusznie zauważył, że szkoda wynikająca z wykonania przez spółkę zależną wiążącego polecenia może mieć wpływ nie tylko na majątek samej spółki zależnej, ale także pośrednio na wspólników mniejszościowych spółki zależnej i jej wierzycieli. Skoro bowiem spółka zależna może potencjalnie ponieść szkodę na skutek wykonania wiążącego polecenia, to może to wpłynąć na wartość udziałów posiadanych przez wspólnika mniejszościowego spółki zależnej albo na zaspokojenie roszczeń jej wierzycieli.

Zgodnie z Ustawą Nowelizującą, spółka dominująca, która na dzień wydania wiążącego polecenia spółce zależnej uczestniczącej w grupie spółek dysponuje, bezpośrednio lub pośrednio, większością głosów umożliwiającą podjęcie uchwały o uczestnictwie w grupie spółek oraz o zmianie umowy albo statutu tej spółki zależnej, odpowiada wobec wspólnika albo akcjonariusza tej spółki za obniżenie wartości przysługującego mu udziału albo akcji, jeżeli obniżenie było następstwem wykonania przez spółkę zależną wiążącego polecenia.

Ustawodawca wprowadza domniemanie, zgodnie z którym spółka dominująca dysponuje większością głosów umożliwiającą podjęcie uchwały o uczestnictwie w grupie spółek oraz o zmianie umowy albo statutu spółki zależnej, jeżeli bezpośrednio lub pośrednio reprezentuje w spółce zależnej co najmniej 75% kapitału zakładowego.

Kluczowe z punktu widzenia wspólnika mniejszościowego spółki zależnej dochodzącego naprawienia szkody względem spółki dominującej będzie zatem wykazanie w jaki sposób wartość posiadanych przez niego udziałów uległa zmianie na skutek wykonania przez spółkę zależną wiążącego polecenia wydanego przez spółkę dominującą.

Jeśli chodzi o wierzycieli spółki zależnej, to będą mogli oni dochodzić odszkodowania od spółki dominującej w przypadku, w którym egzekucja przeciwko spółce zależnej uczestniczącej w grupie spółek okaże się bezskuteczna, chyba że spółka dominująca nie ponosi winy lub szkoda nie powstała w następstwie wykonania przez spółkę zależną wiążącego polecenia.

Warto zwrócić uwagę na rozłożenie ciężaru dowodu w zakresie dochodzenia odpowiedzialności odszkodowawczej przez wierzyciela spółki zależnej. Wierzyciel musi udowodnić jedynie powstanie szkody (przy czym – co istotne – Ustawa Nowelizująca wprowadza domniemanie, że szkoda obejmuje wysokość niezaspokojonej wierzytelności wobec spółki zależnej) oraz bezskuteczność egzekucji prowadzonej przez niego względem spółki zależnej. To spółka dominująca będzie mogła się zwolnić z odpowiedzialności, wykazując, że nie ponosi winy lub że pomiędzy szkodą a wykonaniem przez spółkę zależną wiążącego polecenia nie było adekwatnego związku przyczynowego.

Wprowadzone domniemania z pewnością ułatwią dochodzenie odszkodowania wierzycielom spółki zależnej, przenosząc istotną część ciężaru dowodu na spółkę dominującą.

Zakończenie

W ocenie autorów niniejszego artykułu, pozytywnie należy ocenić wprowadzenie do Kodeksu spółek handlowych zasady business judgement rule, jako wyznaczającej granice staranności członków organów spółek kapitałowych.

Praktyka rynkowa pokaże na ile instytucja grupy spółek okaże się atrakcyjna dla uczestników obrotu gospodarczego, a tym samym na ile określone w przepisach Ustawy Nowelizującej zasady odpowiedzialności spółki dominującej w grupie będą faktycznie stosowane w praktyce.

 


Jeśli potrzebowaliby Państwo pogłębić temat dotyczący zmian w kodeksie spółek handlowych, zachęcamy do kontaktu z naszymi ekspertami i autorami niniejszej publikacji:

 

 

 

 

oRETy! Podatkowa strona nieruchomości | marzec 2022

Podatkowa strona nieruchomości. Cykliczny newsletter dla branży RE.

Możliwe jest zaliczenie do KUP nieściągalnych wierzytelności z tytułu jakichkolwiek rodzajów udzielonych przez bank gwarancji (nie tylko z tytułu kredytów i pożyczek) – takie stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 9 marca 2022 r. o sygn. II FSK 1553/19).

NSA stwierdził, że gwarancje, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. c ustawy o CIT, mogą być udzielane nie tylko w związku z kredytem czy pożyczką, ale także dla jakiegokolwiek innego celu, aby odpisane w związku z tymi gwarancjami wierzytelności nieściągalne mogły być uznane za KUP. Zgodnie z wykładnią językową wskazanego przepisu, zawarte w nim sformułowanie „spłaty kredytów i pożyczek” odnosi się tylko do wyrazu „poręczeń”, a nie do wyrazu „gwarancji”.

Spłata zadłużenia zabezpieczonego hipoteką na nieruchomości bezpośrednio na rachunek wierzyciela hipotecznego jest przychodem sprzedającego nieruchomość – takie stanowisko wynika z wyroku WSA w Gdańsku z dnia 9 marca 2022 r. o sygn. ISA/GD 1062/21.

Nie możemy opierać się na ogólnych regułach pojęcia przychodu (definitywnego przysporzenia) w sytuacji, kiedy mamy do czynienia z odpłatnym zbyciem, ponieważ jak wskazuje art. 14 ust. 1 ustawy o CIT, który jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 12 ust. 1 ustawy o CIT i definiuje pojęcie przychodu z odpłatnego zbycia rzeczy i praw majątkowych, przychodem z owego odpłatnego zbycia jest wartość rzeczy (prawa majątkowego) wyrażona w cenie określonej w umowie, niezależnie od tego komu zostanie ona wypłacona. W konsekwencji spłata zadłużenia zabezpieczonego hipoteką na rzecz wierzyciela hipotecznego jest przysporzeniem dla sprzedającego nieruchomość.

Strata ze zbycia wierzytelności zawierającej niezwróconą przez kontrahenta „kaucję gwarancyjną” wykazaną wcześniej w przychodach przekształcanej spółki może być zaliczona do KUP nowo powstałej sp. z o.o. – takie stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 8 marca 2022 r. o sygn. II FSK 1543/19.

Sprawa dotyczyła przekształcenia działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika w spółkę z o.o. Nowo powstała spółka będzie posiadać uprawnienia do zwrotu kwoty kaucji gwarancyjnej, która została zatrzymana przez kontrahenta podatnika, aby zabezpieczyć należyte wykonanie robót budowlanych. Poprzednik prawny spółki z o.o. ujął wskazaną należność jako przychód należny, w związku z tym przedstawione zdarzenie przyszłe spełnia dyspozycję wskazaną w art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT, który stanowi że do KUP nie zalicza się „strat z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności, w tym w sposób określony w art. 12 ust. 1 pkt 7, z wyjątkiem wierzytelności lub jej części, które uprzednio zostały zarachowane jako przychód należny – do wysokości uprzednio zarachowanej jako przychód należny”. W nawiązaniu do przywołanego przepisu, będzie można zaliczyć do KUP jednoosobowej spółki z o.o. stratę wynikająca ze zbycia ww. wierzytelności.

Przychód w postaci nieodpłatnego świadczenia powstaje w momencie zawarcia umowy poręczenia, a nie realizacji umowy poręczenia – tak orzekł NSA w wyroku z dnia 9 marca 2022 r. o sygn. II FSK 1615/19.

Spółka stała na stanowisku, że ewentualny przychód powstanie dopiero w momencie realizacji umowy poręczenia. Zdaniem sądu, powstanie przychodu w postaci nieodpłatnego świadczenie następuje już w momencie zawarcia umowy poręczenia. Ponadto, sąd nie przychylił się do kolejnego stanowiska spółki, która twierdziła, że przedmiotowego świadczenia nie da się wycenić oraz nie ma przepisów, które pozwalałyby wielkość tego nieodpłatnego świadczenia ustalić. Ustawa o CIT wskazuje, że „wartość świadczeń w naturze, w tym nieodpłatnych ustala się (…) na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia”. W przedmiotowej sprawie jednoznaczne są wysokość i warunki kredytu, wobec czego ustalenie wartości wynagrodzenia za poręczenie w odniesieniu do konkretnego kredytobiorcy oraz do uzyskanego przez niego kredytu nie powinno stwarzać problemu.

Możliwe jest dokonanie korekty VAT błędnie wykazanego na fakturze uznanej za pustą, jeśli organ podatkowy w sposób ostateczny odmówił odbiorcy faktury prawa do odliczenia – tak wynika z uzasadnienia ustnego wyroku WSA w Łodzi z dnia 9 lutego 2022 r.

WSA ocenił, że jeśli organ podatkowy ostatecznie odmówił odbiorcy „pustej faktury” prawa do odliczenia VAT naliczonego wynikającego ze spornej faktury, to ryzyko uszczuplenia dochodów podatkowych w związku z odliczeniem przestało istnieć. W konsekwencji organ podatkowy nie może odmawiać korekty VAT błędnie wykazanego na fakturze VAT, gdyż wykracza to poza ramy zapobiegania uszczupleniu dochodów podatkowych, ponieważ nie ma już możliwości ich uszczuplenia.

POBIERZ

    Zapisz się do newslettera!


    Potrzebujesz wsparcia? Masz pytania? Zadzwoń lub napisz.

    Małgorzata Wąsowska
    Doradca podatkowy / Wspólnik / Head of Tax Practice
    +48 691 477 047
    malgorzata.wasowska@actlegal-bsww.com

    Jakub Świetlicki vel Węgorek
    Doradca podatkowy / Starszy prawnik
    +48 505 703 768
    jakub.swietlicki@actlegal-bsww.com

    Szymon Kokot
    Doradca podatkowy / Aplikant adwokacki / Prawnik
    +48 691 557 507
    szymon.kokot@actlegal-bsww.com

    oRETy! Podatkowa strona nieruchomości | luty 2022

    Podatkowa strona nieruchomości. Cykliczny newsletter dla branży RE.

    Dodatnia wartość firmy (tzw. goodwill), rozumiana jako nadwyżka ceny nabycia nad wartością rynkową składników majątkowych przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, nie stanowi prawa majątkowego w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o PCC i tym samym nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem – tak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 lutego 2022 r. sygn. III FPS 2/21 podjętej w składzie 7 sędziów.

    „To ważna i korzystna dla podatników uchwała, która powinna zakończyć spory związane z kwalifikowaniem goodwill jako prawa majątkowego.  Praktyczne znaczenie uchwały powoduje związanie wszystkich składów orzekających sądów administracyjnych we wszystkich sprawach jej  treścią” – wyjaśnia Małgorzata Wąsowska kierująca zespołem podatkowym w act BSWW legal & tax.

    Spółka jest uprawniona do zaliczenia do KUP wartości netto Wynagrodzenia za dostosowanie przedmiotu najmu do stanu poprzedniego i wykonanie prac naprawczych, udokumentowanego fakturą wystawioną przez Wynajmującego – tak wynika z interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 1 lutego 2022 r. sygn. 0111-KDIB1-3.4010.575.2021.2.PC.

    Sprawa dotyczy Najemcy, pomieszczeń magazynowych, który zawarł porozumienie zobowiązujące go wobec Wynajmującego do zapłaty wynagrodzenia (i) za odebranie przedmiotu najmu w stanie, w jakim znajdował się w dacie zawarcia porozumienia oraz (ii) za wykonanie prac naprawczych, które miały na celu dostosowanie przedmiotu najmu do stanu poprzedniego, powiększone o VAT, obliczony w oparciu o właściwą stawkę.

    Zgodnie z interpretacją Spółka może zaliczyć do KUP wartości netto ww. wynagrodzenia, które zostało udokumentowane wystawioną przez Wynajmującego fakturą, także wówczas gdy wydatek w postaci wynagrodzenia został poniesiony po zakończeniu prowadzenia w przedmiocie najmu działalności gospodarczej.

    Dyrektor KIS w pełni podzielił stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym: „Dodatkowo, należy wskazać, iż art. 15 ustawy o CIT nie zawiera wyłączenia, zgodnie z którym przychody muszą być uzyskane po poniesieniu danego kosztu, co oznacza że koszty mogą być poniesione również po uzyskaniu przychodu, np. jako konsekwencja zobowiązania zaciągniętego w związku z istniejącą w przeszłości możliwością uzyskania przychodów. Tym samym sekwencja zdarzeń, w której podatnik najpierw uzyskuje przychód, a dopiero następczo ponosi wydatek związany z tym przychodem nie niweczy charakteru takiego wydatku jako kosztu podatkowego. W świetle niniejszego, bez znaczenia pozostaje również okoliczność, że wydatek na Wynagrodzenie został poniesiony przez Wnioskodawcę faktycznie po zakończeniu prowadzenia w Przedmiocie najmu działalności. Nie zmienia to bowiem faktu, że Wynagrodzenie ma oczywisty związek z przychodami Spółki osiąganymi w okresie wcześniejszym.”.

    Należne wynagrodzenie za przejęcie długu przez przejmującego, w części związanej ze spłatą kwoty głównej kredytu, nie będzie przychodem – tak orzekł NSA w wyroku z dnia 9 lutego 2022 r., sygn. II FSK 1466/19.

    W komentowanym wyroku NSA wskazał, że w wyniku przejęcia długu na podstawie art. 519 Kodeksu Cywilnego nie dochodzi do przekształcenia umowy kredytowej w inny stosunek cywilnoprawny. Tym samym kwota odpowiadająca wartości niespłaconego kredytu nie stanowi przychodu dla przejmującego dług.

    Przystąpienie do długu za wynagrodzeniem może obniżyć wysokość przychodu podatkowego – tak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2022 r., sygn. II FSK 1444/19.

    Zgodnie z wyrokiem NSA, rozpoznanie przez przejemcę przychodu z tytuły należnego mu wynagrodzenia za przystąpienie do długu oznacza, że będzie on uprawniony do rozpoznania jako kosztów uzyskania przychodu rzeczywiście poniesionych wydatków związanych ze spłatą tego długu, co w konsekwencji obniży wysokość przychodu z tytułu wynagrodzenia za przejęcie długu.

    Zbycie nieruchomości gruntowych podlega opodatkowaniu VAT  jeżeli czynności podejmowane przez podatnika świadczą o tym, że zbycie następuje w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej – takie stanowisko zajął Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 2 lutego 2022 r., sygn. 0114-KDIP1 3.4012.713.2021.2.KP.

    Sprawa dotyczyła Spółki, która chciała nabyć nieruchomości od osoby fizycznej będącej czynnym podatnikiem VAT. Dyrektor KIS ocenił, że działania sprzedającego takie jak ogłaszanie się ze sprzedażą na portalach internetowych czy aktywne szukanie nabywców nieruchomości, przesądzają o profesjonalnym działaniu sprzedającego. Ponadto uznał, że sposób nabywania kolejnych działek przez sprzedającego miał charakter inwestycyjny. Działania podejmowane przez sprzedającego zostały uznane za wyraz jego działalności o charakterze profesjonalnym, a co za tym idzie, sprzedający w związku ze sprzedażą nieruchomości działał w charakterze podatnika VAT.

    „każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT jest uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Zatem wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej. 

    W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług (…)” – stwierdził Dyrektor KIS.

    To kolejna interpretacja potwierdzająca, że osoba fizyczna, która sprzedaje nieruchomość może być podatnikiem VAT z tytułu takiej sprzedaży i tym samym sprzedaż nieruchomości będzie podlegać opodatkowaniu VAT. Okoliczność w jakim charakterze występuje sprzedający powinna być badana przy każdej transakcji tego typu.” – komentuje Jakub Świetlik vel Węgorek, doradca podatkowy w act BSWW legal & tax.

    Dostawa Nieruchomości, na której położone są obiekty podlega zwolnieniu z opodatkowania VAT – takie stanowisko zajął Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 16 lutego 2022 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.537.2021.3.JO.

    Sprawa dotyczyła Stron – czynnych podatników VAT, które zawarły umowę sprzedaży nieruchomości. Na działkach będących przedmiotem sprzedaży znajdowało się m.in. ogrodzenia z siatki oraz drogi wewnętrzne, które zostały wykazane przez sprzedającego w deklaracji na podatek od nieruchomości jako budowle. W komentowanej interpretacji Dyrektor KIS ocenił, że dla potrzeb opodatkowania VAT dostawę tych działek należy traktować jako dostawę gruntu zabudowanego budowlami. Ponieważ dostawa ta nie nastąpiła w ramach tzw. pierwszego zasiedlenia spełnione zostały przesłanki umożliwiające zastosowanie zwolnienia od opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

    POBIERZ

      Zapisz się do newslettera!


      Potrzebujesz wsparcia? Masz pytania? Zadzwoń lub napisz.

      Małgorzata Wąsowska
      Doradca podatkowy / Wspólnik / Head of Tax Practice
      +48 691 477 047
      malgorzata.wasowska@actlegal-bsww.com

      Jakub Świetlicki vel Węgorek
      Doradca podatkowy / Starszy prawnik
      +48 505 703 768
      jakub.swietlicki@actlegal-bsww.com

      Szymon Kokot
      Doradca podatkowy / Aplikant adwokacki / Prawnik
      +48 691 557 507
      szymon.kokot@actlegal-bsww.com

      oRETy! Podatkowa strona nieruchomości | styczeń 2021

      Podatkowa strona nieruchomości. Cykliczny newsletter dla branży RE.

      Pierwsze zasiedlenie części budynku nie oznacza, że zasiedlony został cały budynek – tak orzekł WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 18 stycznia 2022 r. sygn. I SA/GD 1091/21.

      Sprawa dotyczy podatnika, który planuje dostawę budynku, którego część wynajmował, a pozostałej części nie wykorzystywał w żaden sposób (w tym dla potrzeb prowadzenia działalności gospodarczej). WSA w Gdańsku uznał, że opisane wynajęcie części budynku powoduje pierwsze zasiedlenie wyłącznie tej części, a nie całości budynku. Tym samym skoro przepisy ustawy o VAT pozwalają na zwolnienie od VAT dostawy budynków budowli i ich części z wyjątkiem gdy (i) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, (ii) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata, zwolnieniu od opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 tej ustawy będzie podlegała wyłącznie ta część nieruchomości (wraz z przypadającą na nią częścią działki, na której stoi budynek), która została uprzednio wynajęta (oczywiście przy spełnieniu ustawowych przesłanek). Konsekwentnie w odniesieniu do pozostałej części budynku należy stwierdzić, że nie doszło do jej pierwszego zasiedlenia, bowiem nie zostało rozpoczęte użytkowanie tej części budynku.

      „WSA w Gdańsku słusznie uznał, że zasiedlona może zostać jedynie część budynku, a jej zasiedlenie pozostaje bez wpływu na pozostałą część tego budynku (czyli nie powoduje jej pierwszego zasiedlenia). Zasadniczo wydaje się to oczywiste jednak potrafi jeszcze budzić wątpliwości organów podatkowych”. – wyjaśnia Małgorzata Wąsowska kierująca zespołem podatkowym w act BSWW legal & tax.

      Podatek VAT od zaliczki zapłaconej na poczet planowanej transakcji zakupu nieruchomości można odliczyć po spełnieniu formalności dot. opodatkowania VAT dostawy nieruchomości tj. po złożeniu oświadczenia o rezygnacji ze zwolnienia – takie wnioski płyną z wyroku WSA w Białymstoku z dnia 14 stycznia 2022 r. sygn. I SA/Bk 550/21.

      Sprawa dot. Spółki, która zawarła przedwstępną umowę sprzedaży nieruchomości na podstawie, której zapłaciła zaliczkę na poczet przyszłej ceny. Przed ostateczną umową sprzedaży strony transakcji zaplanowały złożenie oświadczenia o rezygnacji ze zwolnienia z VAT transakcji i jej opodatkowaniu. W takim stanie faktycznym, WSA orzekł, że odliczenia VAT od zaliczki będzie możliwe po dokonaniu wszystkich formalności tj. po złożeniu oświadczenia i ostatecznym opodatkowaniu VAT całości transakcji sprzedaży nieruchomości.

      Wydatki poniesione na organizację spotkania dla kontrahentów i klientów, które odbywa się jako uzupełnienie udziału podatnika w tragach branżowych stanową koszty uzyskania przychodów – tak wynika z interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 7 stycznia 2022 r. sygn. 0111-KDIB1-1.4010.540.2021.2.AW.

      Sprawa dotyczy podatnika, który w związku z udziałem w tragach branżowych zorganizował dla swoich klientów i dostawców spotkanie o charakterze marketingowym i promocyjnym. W omawianej interpretacji Dyrektor KIS stwierdził, że skoro głównym celem spotkania było działanie reklamowe i marketingowe mające na celu kształtowanie popytu na usługi świadczone przez Spółkę, na spotkaniu zachęcano klientów do nabywania usług Spółki, były na nim prezentowane usługi podatnika, uczestniczy spotkania mieli możliwość indywidualnego zapoznania się z tym usługami, poczęstunek dla uczestników spotkania nie miał charakteru wystawnego i nie był głównym elementem spotkania, dlatego podatnik miał prawo zaliczyć koszty organizacji spotkania do kosztów uzyskania przychodów.

      „Wskazane przez Wnioskodawcę wydatki poniesione na organizację spotkania będącego uzupełnieniem udziału Spółki w targach, a takie jak wynajmu sali wraz z usługą gastronomiczną w kwocie (…) zł oraz dodatkowe koszty związane z przygotowaniem dwóch rollup z informacjami o usługach świadczonych przez Spółkę, czy wynajmem sprzętu nagłaśniającego, który umożliwił szczegółowe przedstawienie oferty Spółki i informacji o zrealizowanych dotychczas projektach, opracowaniem prezentacji o Spółce, które przedstawiane były na laptopach przez pracowników Spółki, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych”. – wskazał Dyrektor KIS.

      „Zwracamy uwagę, że wymienienie w przepisach podatkowych, jako przykładowych kosztów reprezentacji tj. wydatków na usługi gastronomiczne nie oznacza, że wydatki tego rodzaju zawsze muszą zostać wyłączone z kosztów uzyskania przychodów. Dla kwalifikacji wydatków na poczęstunek jako kosztów reprezentacji czy świadczenia usług gastronomicznych ocenić należy bowiem wystawność, wytworność, okazałość poczęstunków”. – komentuje Jakub Świetlicki vel Węgorek, doradca podatkowy w act BSWW legal & tax.

      W przypadku likwidacji spółki kapitałowej, brak spłaty pożyczek otrzymanych od jej wspólników nie powoduje powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu na postawie art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT – takie stanowisko zajął Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 7 stycznia 2022 r. 0111-KDIB1-1.4010.546.2021.1.SG.

      Sprawa dotyczyła spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, która otrzymała pożyczki od swoich wspólników, natomiast pożyczki te nie zostaną spłacone przed, ani w trakcie postępowania likwidacyjnego spółki i w związku z tym będą stanowiły niespłacone zobowiązania Spółki na dzień zakończenia postępowania likwidacyjnego. Dyrektor KIS w omawianej interpretacji w pełni podzielił stanowisko wnioskodawcy, uznając, że niespłacone pożyczki nie będą stanowiły przychodu Spółki, w sytuacji gdy Spółka utraci swój byt prawny.

      „Wartość ww. niespłaconych pożyczek, w przypadku gdy nie zostaną one spłacone przed, ani w trakcie postępowania likwidacyjnego Spółki i w związku z tym będą stanowiły niespłacone zobowiązania Spółki na dzień zakończenia postępowania likwidacyjnego i wykreślenia Spółki z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, nie będą stanowiły dla Spółki przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT.” – skomentował Dyrektor KIS.

      Wypłata dywidendy w formie świadczenia niepieniężnego tj. przekazania nieruchomości pociąga za sobą obowiązek zapłaty CIT przez spółkę dokonującą takiego przeniesienia – tak wynika z interpretacji podatkowej z dnia 21 stycznia 2022 r. 0111-KDIB2-1.4010.523.2021.2.BJ.

      Sprawa dotyczyła sp. z o.o., która wydała zabudowaną nieruchomość gruntową w ramach wypłaty dywidendy za rok 2021 i za poprzednie lata. Wartość nieruchomości została wyceniona przez biegłego rzeczoznawcę w wysokości niższej od kwot niewypłaconych zysków z lat poprzednich. W interpretacji Dyrektor KIS uznał, że inaczej niż w przypadku wypłaty dywidendy pieniężnej (która to wypłata jest dla spółki wypłacającej dywidendę neutralna podatkowo) wydanie nieruchomości w ramach dywidendy (jako transakcja „datio in solutum”) spowoduje powstanie dla spółki przychodu na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, w związku z art. 14a ust. 1 tej ustawy.

      „Na tle przedstawionego przez Wnioskodawcę zdarzenia przyszłego oraz powołanych wyżej przepisów należy zatem stwierdzić, że wypłata przez Spółkę dywidendy w formie niepieniężnej poprzez przeniesienie na rzecz wspólników prawa własności nieruchomości (wypłata dywidendy rzeczowej) jest wykonaniem świadczenia niepieniężnego z tytułu dywidendy (wypełnia hipotezę art. 14a ustawy o CIT) i powoduje powstanie u niej przychodu w wysokości zobowiązania uregulowanego w następstwie tego świadczenia. Jeżeli jednak wartość rynkowa świadczenia niepieniężnego jest wyższa niż wysokość zobowiązania uregulowanego tym świadczeniem, przychód ten określa się w wysokości wartości rynkowej świadczenia niepieniężnego”. – stwierdził Dyrektor KIS.

      Poniesienie straty ze źródła przychodów, do którego zaliczają się przychody z tytułu transakcji z podmiotem powiązanym powoduje brak możliwości skorzystania ze zwolnienia z obowiązku sporządzania lokalnej dokumentacji cen transferowych także wówczas gdy strata nie wynika z transakcji z podmiotem powiązanym – takie stanowisko zajął Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 20 stycznia 2020 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.625.2021.2.IZ.

      Sprawa dotyczyła podatnika, który zrealizował transakcję z podmiotem powiązanym. Przychód z tytułu tej transakcji zaliczył do przychodów innych niż zyski kapitałowej. Jednocześnie na skutek okoliczności niezwiązanych z tą transakcją wnioskodawca poniósł stratę z tego źródła przychodów. Dyrektor KIS uznał, że poniesienie opisywanej straty wyłącza możliwość skorzystania ze zwolnienia z obowiązku sporządzenia lokalnej dokumentacji cen transferowych na podstawie art. 11n ustawy o CIT.

      „Brak obowiązku sporządzania dokumentacji cen transferowych, o którym mowa w art. 11n pkt 1 lit. c) updop, należy ustalić w oparciu o stratę ze źródła przychodów, do którego zalicza się transakcję podlegającą temu obowiązkowi. Jeżeli transakcja dotyczy określonego źródła przychodów to należy zbadać, czy podatnik poniósł stratę tylko z tego źródła”.– wskazał Dyrektor KIS.

      Odsetki, prowizje i różnice kursowe, które zostały zaliczone do wartości początkowej Nieruchomości i nie zostały zamortyzowane, a zostaną zaliczone do kosztów uzyskania przychodu w związku z uzyskaniem przychodu ze sprzedaży Nieruchomości powiększają wskaźnik EBITDA na potrzeby określenia limitu wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów kosztów finansowania dłużnego na podstawie art. 15C ustawy o CIT – tak stwierdził Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 20 stycznia 2022 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.543.2021.1.IZ.

      Zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, podatnicy są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przewyższa 30% kwoty odpowiadającej nadwyżce sumy przychodów ze wszystkich źródeł przychodów pomniejszonej o przychody o charakterze odsetkowym nad sumą kosztów uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych oraz kosztów finansowania dłużnego nieuwzględnionych w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej (tzw. podatkowa EBITDA). W opisywanej interpretacji Dyrektor KIS w pełni potwierdził stanowisko podatnika, zgodnie z którym wskaźnik ten może zostać powiększony o odsetki, prowizje i różnice kursowe, które zostały zaliczone do wartości początkowej Nieruchomości i nie zostały zamortyzowane, a zostaną zaliczone do kosztów uzyskania przychodu w związku z uzyskaniem przychodu ze sprzedaży Nieruchomości.

      Częściowe wycofanie przez wspólnika będącego osobą fizyczną wkładu wniesionego do spółki komandytowej będzie skutkować uzyskaniem przez tego wspólnika przychodu z zysków kapitałowych podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych stwierdził Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 19 stycznia 2022 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.955.2021.1.NM.

      Sprawa dotyczy komandytariusza. który wniósł do spółki kapitałowej wkład pieniężny. Następnie na skutek obniżenia w spółce wysokości wkładów wniesionych przez komandytariuszy otrzymał zwrot części wniesionego wkładu. Dyrektor KIS uznał, że w wyniku opisywanej sytuacji komandytariusz uzyskał dochód ze zmniejszenia udziału kapitałowego wspólnika w spółce, który podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

      „Reasumując, zmiana umowy spółki komandytowej skutkująca zwrotem Panu części wkładu dokonanego po uzyskaniu przez spółkę komandytową statusu podatnika podatku dochodowego od osób prawnych, a wniesionego przez Pana do spółki komandytowej przed uzyskaniem przez nią statusu podatnika podatku dochodowego od osób prawnych będzie skutkować powstaniem po Pana stronie przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód z kapitałów pieniężnych, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych”. – skomentował Dyrektor KIS.

      POBIERZ

      Potrzebujesz wsparcia? Masz pytania? Zadzwoń lub napisz.

      Małgorzata Wąsowska
      Doradca podatkowy / Wspólnik / Head of Tax Practice
      +48 691 477 047
      malgorzata.wasowska@actlegal-bsww.com

      Jakub Świetlicki vel Węgorek
      Doradca podatkowy / Starszy prawnik
      +48 505 703 768
      jakub.swietlicki@actlegal-bsww.com

      Szymon Kokot
      Doradca podatkowy / Aplikant adwokacki / Prawnik
      +48 691 557 507
      szymon.kokot@actlegal-bsww.com

        Zapisz się do newslettera!


        oRETy! Podatkowa strona nieruchomości | grudzień 2021

        Podatkowa strona nieruchomości. Cykliczny newsletter dla branży RE.

        Podstawowe przeznaczenie gruntu w MPZP jest decydujące dla określenia charakteru terenu jako teren budowlany – takie wnioski płyną z wyroku NSA z dnia 10 listopada 2021 r. (sygn. akt: I FSK 575/18).

        Sprawa dot. wniosku o interpretację podatkową w której Wnioskodawca pytał o opodatkowanie VAT niezabudowanych trzech działek. Dwie z nich zgodnie z MPZP przeznaczone są pod zieleń niepubliczną, trzeci pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. NSA uznał, że dla uznania nieruchomości za teren budowlany decydujące jest podstawowe przeznaczenie gruntu w MPZP. Przeznaczenie dodatkowe jest uzupełniające, dopuszczalne, ale nie modyfikuje podstawowego przeznaczenia w MPZP.

        „W tym zakresie należy zwrócić uwagę, że organy podatkowe – odmiennie niż NSA – uznają, iż w sytuacji, gdy w MPZP ustalono dopuszczalne przeznaczenie pod zabudowę, to takie działki spełniają definicję terenu budowlanego i nie mogą korzystać ze zwolnienia” – wyjaśnia Małgorzata Wąsowska kierująca zespołem podatkowym w act BSWW legal & tax.

        Zgodnie z interpretacją ogólną z dnia 15 grudnia 2021 r. wydaną przez Ministra Finansów (nr DD5.8203.2.2021) w sprawie stosowania zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym dochodów uzyskanych z udziału w zyskach spółek jawnych i komandytowych będących podatnikami podatku dochodowego, tzw. „zwolnienie dywidendowe” przysługuje w odniesieniu do spółek jawnych i komandytowych do zysku wypracowanego przez te spółki od momentu, kiedy stały się podatnikiem CIT. Zwolnienie nie przysługuje w odniesieniu do podmiotów będących komplementariuszami, ponieważ przepisy w tym zakresie przewidują inny mechanizm eliminujący „podwójne” opodatkowanie dochodów takiego wspólnika.

        Zgodnie z interpretacją ogólną z dnia 9 grudnia 2021 r. wydaną przez Ministra Finansów (nr DCT2.8203.2.2021) w sprawie pojęcia transakcji kontrolowanej o charakterze jednorodnym, w przypadku tzw. transakcji pośrednich z podmiotami krajowymi, obowiązek przygotowania dokumentacji cen transferowych występuje wyłącznie w odniesieniu do strony kosztowej tej transakcji. Uzasadnione jest to faktem, że tylko w odniesieniu do transakcji kosztowych, gdzie następuje wypłata należności możliwe jest ustalanie rzeczywistego właściciela takiej należności. W interpretacji ogólnej zostały również doprecyzowane wyrażane wcześniej w praktyce zagadnienia jednolitości transakcji, kryteriów porównywalności oraz metod weryfikacji cen transferowych.

        „Interpretacja ogólna rozwiała częste wątpliwości pojawiające się w praktyce, które podmioty są obowiązane do weryfikacji beneficjenta rzeczywistego. Na aprobatę zasługuje fakt, że zakres ten został doprecyzowany i zawężony w odniesieniu do podmiotów wypłacających należności” – komentuje Szymon Kokot, doradca podatkowy w act BSWW legal & tax.

        Wynagrodzenie wypłacane na pokrycie kosztów zw. z dostosowaniem hoteli do standardów danej marki jest pośrednim kosztem uzyskania przychodu i należy potrącać go w momencie poniesienia tj. w momencie ujęcia kwoty płatności w księgach, zaś w przypadku dokonania jego zwrotu KUP koryguje się w okresie otrzymania faktury korygującej – stanowisko przedstawione w interpretacji podatkowej z dnia 17 grudnia 2021 r. (nr 0111-KDIB1-2.4010.558.2021.1.SK).

        Sprawa dot. trzech Spółek, gdzie Wnioskodawca (świadczący usługi zarządzania hotelami) zobowiązał się do wsparcia dwóch zainteresowanych (będących dzierżawcami budynku hotelu) w zakresie przestrzegania standardów określonych przez sieć hoteli i odpowiednim dostosowaniu budynku do wymogów marki hoteli. Gdyby wystąpiły określone w umowach zdarzenia np. rozwiązanie umowy – zainteresowani zobowiązali się do zwrotu otrzymanego wsparcia.

        „Kwota Support Payment, niewątpliwie związana jest z pozyskiwaniem przez Wnioskodawcę potencjalnych Zainteresowanych w celu wykonywanie przez nich działalności hotelarskiej, a tym samym związana jest z uzyskiwaniem przychodów przez Wnioskodawcę w zakresie świadczenia usług zarządzania hotelami na rzecz właścicieli lub dzierżawców na podstawie zawartych Umów HMA. Zatem wypłacana przez Spółkę na rzecz Zainteresowanych kwota Support Payment może stanowić koszt podatkowy. Koszt ten, jako związany w sposób ogólny z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy, stanowi pośredni koszt uzyskania przychodów. Nie sposób bowiem powiązać go bezpośrednio z przychodami uzyskiwanymi z tytułu ww. umów w trakcie ich trwania.” – wskazał Dyrektor KIS.

        Pełnienie funkcji Prezes Zarządu spółki przez osobę oddelegowaną do tego przez spółkę matkę i posiadający udziały w strukturze kapitałowej grupy nie generuje nieodpłatnego świadczenia po stronie spółki – interpretacja indywidualna z dnia 24 grudnia 2021 r. (nr 0111-KDIB1-2.4010.628.2021.1.BD).

        „Ponadto, gdy funkcję członka zarządu pełni osoba posiadająca jednocześnie udziały w strukturze kapitałowej grupy, do której należy spółka, w której osoba ta pełni funkcje w zarządzie, to po stronie tej spółki nie powstaje przychód z nieodpłatnych świadczeń. Jest to spowodowane tym, że wspólnik (bezpośredni lub pośredni) może uzyskać w przyszłości określone świadczenia od spółki, w tym m.in. dywidendę.” – wyjaśnił Dyrektor KIS.

        Nieuregulowane zobowiązania spółki istniejące w momencie wykreślenia jej z rejestru KRS nie generują powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu CIT – interpretacja podatkowa z dnia 20 grudnia 2021 r. (nr 0111-KDIB2-1.4010.503.2021.1.MKU).

        Sprawa dot. spółki, która kupiła grunt w celu prowadzenia projektu deweloperskiego. Ze względu na pandemię spółka nie zdecydowała się na realizację projektu, sprzedała grunt oraz rozpoczęła proces likwidacyjny. W spółce pozostały m.in. pożyczki oraz odsetki, które nie zostały zapłacone na moment jej wykreślenia z KRS. Nie doszło również do przedawnienia, umorzenia ani innego sposobu wygaśnięcia tych zobowiązań.

        „Podkreślić należy, że podstawę do rozpoznania przychodu podatkowego zawsze powinno stanowić wystąpienie realnego przysporzenia majątkowego po stronie podatnika. Takie przysporzenie natomiast po stronie Wnioskodawcy nie wystąpi. W momencie wykreślenia Wnioskodawcy z rejestru przedsiębiorców KRS, Spółka przestanie istnieć. Niemożliwe będzie zatem przypisanie jej – jako podmiotowi już nieistniejącemu – jakiegokolwiek przysporzenia, a tym samym przychodu z tego tytułu. Reasumując, wartość niespłaconych zobowiązań (pożyczek oraz odsetek) Spółki, istniejących na dzień zakończenia likwidacji i wykreślenia jej z rejestru przedsiębiorców KRS, nie będzie stanowiła dla niej przychodu podatkowego.” – skomentował Dyrektor KIS.

        Potrzebujesz wsparcia? Masz pytania? Zadzwoń lub napisz.

        Małgorzata Wąsowska
        Doradca podatkowy / Wspólnik / Head of Tax Practice
        +48 691 477 047
        malgorzata.wasowska@actlegal-bsww.com

        Jakub Świetlicki vel Węgorek
        Doradca podatkowy / Starszy prawnik
        +48 505 703 768
        jakub.swietlicki@actlegal-bsww.com

        Szymon Kokot
        Doradca podatkowy / Aplikant adwokacki / Prawnik
        +48 691 557 507
        szymon.kokot@actlegal-bsww.com

          Zapisz się do newslettera!


          oRETy! Podatkowa strona nieruchomości | listopad 2021

          Podatkowa strona nieruchomości. Cykliczny newsletter dla branży RE.

          Podział przez wydzielenie działalności podstawowej i działalności dodatkowej wraz z najmem nieruchomości na rzecz podmiotu powiązanego, nie jest działaniem sztucznym i ma uzasadnienie gospodarcze – tak w wyroku z dnia 4 listopada 2021 r. orzekła NSA (II FSK 573/19).

          Spółka prowadziła działalność w zakresie transportu towarów, a także naprawy pojazdów i sprzedaży części samochodowych. W związku z wdrożeniem nowej strategii gospodarczej Spółka uznała, że podzieli działalność na podstawową tj. transport oraz pozostałą działalność, do której oprócz naprawy pojazdów będzie zaliczał się wynajem nieruchomości na rzecz Spółki dzielonej. Organ uznał, że jest to działanie potencjalnie sztuczne, mające na celu osiągnięcie korzyści podatkowej w postaci obniżenia przychodów o koszty płaconego czynszu najmu. NSA ocenił, że w takiej transakcji nie ma korzyści podatkowej, gdyż czynsz za najem będzie kosztem dla dzielonej Spółki, ale również przychodem dla nowopowstałej Spółki, tym samym nie ma podstaw do odmowy wydania interpretacji.

          Obowiązek w podatku VAT powstaje w momencie podpisania protokołu przeprowadzonego przetargu na sprzedaż nieruchomości – takie wnioski płyną z interpretacji podatkowej Dyrektora KIS z dnia 22 listopada 2021 r. (nr 0111-KDIB3 1.4012.831.2021.1.AB).

          Spółka miała wątpliwości, w którym momencie powstaje obowiązek podatkowy w VAT w związku z zapłatą wadium na poczet ceny za nieruchomość. Spółka stała na stanowisku, że obowiązek w VAT powstanie w dacie dostawy nieruchomości tj. w momencie zawarcia umowy sprzedaży w formie aktu notarialnego. Z tym stanowiskiem nie zgodził się organ podatkowy.

          W analizowanym przypadku obowiązek podatkowy z tytułu wpłaconego wadium na poczet sprzedaży nieruchomości powstaje w momencie wyboru w przetargu nabywcy nieruchomości, tj. w momencie podpisania protokołu przeprowadzonego przetargu, o którym mowa w §10 ust. 1 rozporządzenia. Wskazać bowiem należy, że z chwilą wygrania przetargu wadium oferenta, którego oferta została przyjęta, zostaje zarachowane na poczet ceny nabycia, a tym samym przybiera postać zaliczki na przyszłą dostawę, z tytułu której powstaje obowiązek podatkowy zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy. Zatem, w momencie wyłonienia w przetargu nabywcy nieruchomości i podpisania protokołu przeprowadzonego przetargu powstaje obowiązek podatkowy z tytułu wpłaconego wadium, w ramach przetargu dotyczącego sprzedaży nieruchomości,” – takie stanowisko zaprezentował Dyrektor KIS.

          Niezależnie od opublikowania lub braku opublikowania przez MF informacji o danych podatników, przekraczających 50 mln euro przychodów, podmiot który przekroczył ww. próg jest zobowiązany do 31 grudnia opublikować strategię podatkową – interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 17 listopada 2021 r. (nr 0111-KDIB1-1.4010.363.2021.2.NL).

          Spółka miała wątpliwości co do brzmienia nowych przepisów o obowiązku publikowania strategii podatkowych, w szczególności co w sytuacji gdy Spółka przekracza próg 50 mln euro, ale nie została ujęta w wykazie MF. Dyrektor KIS nie miał wątpliwości, iż decydujące jest przekroczenie progu i Spółka jest zobowiązana do publikacji strategii podatkowej.

          „W zakresie obowiązku sporządzenia i podania do publicznej wiadomości informacji o realizowanej  strategii podatkowej za rok podatkowy 2020, w terminie do 31 grudnia 2021 r wskazać należy, że skoro w roku 2020 Wnioskodawca uzyskał przychód w wysokości przekraczającej 50 mln euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku kalendarzowego, poprzedzającego rok podania indywidualnych danych podatników do publicznej wiadomości, to niezależnie od publikacji, bądź braku publikacji danych Wnioskodawcy w Biuletynie Informacji Publicznej przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Wnioskodawca zobowiązany będzie do opublikowania informacji, o której mowa w art. 27c ustawy o CIT na stronie internetowej i przekazania jej urzędowi skarbowemu do końca dwunastego miesiąca następującego po zakończeniu roku podatkowego, tj. za 2020 r do dnia 31 grudnia 2021 r. Dla strategii podatkowej sporządzanej za rok 2020, wiążący będzie bowiem jedynie przychód, którego równowartość przekracza 50 mln euro, osiągnięty w 2020 r.”

          „Wyrok NSA zasługuje w pełni na aprobatę – wobec jednoznacznego brzmienia ustawy o PIT nie powinno być wątpliwości, iż kwota zakwestionowanego zwrotu VAT może powiększyć wartość początkową środka trwałego” – wyjaśnia Małgorzata Wąsowska kierująca zespołem podatkowym w act BSWW legal & tax.

          Wartość początkowa nieruchomości może być powiększona o wartość podatku VAT, którego odliczenie zostało zakwestionowane przez organ podatkowy – wyrok NSA z dnia 28 października 2021 r. (sygn. akt: II FSK 219/19).

          W omawianej sprawie przedsiębiorca nabył kilka budynków i budowli, a następnie wystąpił o zwrot VAT zw. z tym nabyciem. Organy podatkowe zakwestionowały prawo do odliczenia podatku VAT argumentując, że nieruchomości zostały zakupione wyłącznie w celu osiągnięcia korzyści podatkowych.  Organy podatkowe i WSA w Gdańsku odmawiały możliwości ujęcia zakwestionowanej kwoty w wartości początkowej środków trwałych, jednak NSA ocenił odmiennie i uznał, że w takiej sytuacji podatnik nigdy nie miał prawa do odliczenia i w konsekwencji za cenę nabycia i wartość początkową budynków i budowli należy przyjąć pełną cenę z VAT, która może być amortyzowana.

          Wynagrodzenie pracowników Działu Finansowego i Członków Zarządu Spółki jeśli są bezpośrednio związane z inwestycją i da się je jednoznacznie określić i wydzielić w zakresie w jakim bezpośrednio są związane z inwestycją, mogą być zaliczone do wartości początkowej środka trwałego – interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 12 listopada 2021 r. (nr 0111-KDIB2-1.4010.386.2021.1.AR).

          Spółka zajmuje się budową i wynajmem domów mieszkalnych i lokali użytkowych. Spółka ma Dział Finansowy oraz Członków Zarządu, którzy wykonują zarówno działalność ogólną jak również stricte związaną z konkretną inwestycją nieruchomościową. Organy podatkowe uznały, że wynagrodzenie pracowników w jakim jest bezpośrednio zw. ze środkiem trwałym powinno powiększać jego wartość początkową, a nie być zaliczane do kosztów na bieżąco.

          „Zauważyć należy, że decydujące znaczenie dla zaliczenia określonego wydatku do wydatków stanowiących koszt wytworzenia środka trwałego, ma możliwość powiązania danego wydatku z  konkretnym przedsięwzięciem inwestycyjnym, czyli wytwarzanym środkiem trwałym. (…) koszty wynagrodzeń pracowników Działu Finansowego zaangażowanych w pracę związaną bezpośrednio z Inwestycją powinny być podzielone na koszty inwestycyjne (zwiększające wartość początkową wytwarzanych środków trwałych) oraz koszty bieżące (stanowiące koszty okresu). (…)do kosztów wytworzenia środka trwałego Wnioskodawca mógł zaliczyć koszty ww. wynagrodzenia Członków Zarządu, pełniących nadzór nad inwestycją wraz z jego pochodnymi, tj. składkami na ubezpieczenie społeczne oraz wpłatami na pracownicze plany kapitałowe, o ile w istocie wynagrodzenie zmienne dotyczy wyłącznie tych czynności Członków Zarządu, które mają, bezpośredni wpływ na wytworzenie środka trwałego oraz na pomyślne przeprowadzenie procesu inwestycyjnego, a Wnioskodawca jest w stanie wydzielić tę część wynagrodzenia.”

          Wzrośnie podatek od nieruchomości w Warszawie – Rada Miasta Warszawy przyjęła nowe stawki podatku od nieruchomości na 2022 r.

          Szczególnie zauważalny jest wzrost stawki podatku od nieruchomości zw. z prowadzeniem działalności gospodarczej z 24,84 zł w 2021 r. do 25,74 zł (wzrost o 0,90 zł). Ponadto wzrośnie stawka lokali mieszkalnych z 0,85 zł w 2021 r. do 0,89 zł w 2022 r. W tym przypadku wzrost jest analogiczny do lat poprzednich: w 2019 r. stawka wynosiła 79 gr miesięcznie, a w 2020 r – 81 gr.

          POBIERZ

          Potrzebujesz wsparcia? Masz pytania? Zadzwoń lub napisz.

          Małgorzata Wąsowska
          Doradca podatkowy / Wspólnik / Head of Tax Practice
          +48 691 477 047
          malgorzata.wasowska@actlegal-bsww.com

          Jakub Świetlicki vel Węgorek
          Doradca podatkowy / Starszy prawnik
          +48 505 703 768
          jakub.swietlicki@actlegal-bsww.com

          Szymon Kokot
          Doradca podatkowy / Aplikant adwokacki / Prawnik
          +48 691 557 507
          szymon.kokot@actlegal-bsww.com

            Zapisz się do newslettera!


            NEWSLETTER: Podatkowa strona nieruchomości / październik 2021

            o RETy!

            Podatkowa strona nieruchomości
            Cykliczny newsletter dla branży RE

            październik 2021

            Firmy które wynajmują mieszkania na cele mieszkaniowe swoich pracowników będą musiały zapłacić VAT – tak wynika z interpretacji ogólnej Ministra Finansów o nr PT1.8101.1.2021 z dnia 8 października 2021 r.
            Interpretacja dotyczy podatników, którzy wynajmują mieszkania, a następnie podnajmują je innym podmiotom na cele mieszkaniowe.
            Podsumowując, usługa wynajmu bądź dzierżawy nieruchomości (lub jej części) o charakterze mieszkalnym (np. lokalu mieszkalnego), świadczona przez czynnego podatnika podatku od towarów i usług na rzecz podmiotu gospodarczego (innego niż społeczna agencja najmu), który wykorzystuje wynajmowaną nieruchomość na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, np. podnajmuje tę nieruchomość innym podmiotom na cele mieszkaniowe, podlega opodatkowaniu z zastosowaniem podstawowej stawki podatku VAT – wskazał Minister Finansów.

            Strona ma możliwość podważania zapisów ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do budynków poprzez wskazanie dowodów i dokumentów, na podstawie których dokonywane są te zapisy – tak wynika z wyroku NSA z 13 października 2021 r (sygn. akt: III FSK 225/21).
            Sprawa dotyczyła spółki, będącej właścicielem budynku biurowego w ewidencji gruntów i budynków sklasyfikowanego jako użytkowy. Spółka twierdziła, że w rzeczywistości budynek ten ma przeznaczenie mieszkalno-użytkowe. Co prawda NSA utrzymał negatywny dla Spółki wyrok, ponieważ z oględzin wynikało, że budynek w rzeczywistości nie pełni funkcji mieszkalnej, to jednak NSA zgodził się z kwestionowaniem ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do budynków, jeśli nie oddaje ona rzeczywistości.

            Kwotę wypłaconą z tytułu wyrażania zgody na przedterminowe rozwiązanie umowy najmu należy uznać za wynagrodzenie z tytułu świadczonej usługi, podlegające opodatkowaniu VAT – tak wynika z interpretacji podatkowej nr 0112 KDIL3.4012.264.2021.1.AW Dyrektora KIS z dnia 23 września 2021 r.
            Sprawa dotyczyła porozumienia zawartego pomiędzy wynajmującym i najemcami, na podstawie którego za wyrażenie zgody na wcześniejsze rozwiązanie umowy przez jednego z najemców i zwolnienie go z dalszych zobowiązań najemca zobowiązany był do zapłaty wynagrodzenia. Najemca zachowuje przy tym prawo do odliczenia VAT. Organ odstąpił od sporządzenia uzasadnienia prawnego.
            Istotną kwestię dla klasyfikacji podatkowej podnieśli podatnicy wnioskujący o wydanie interpretacji: Stosunek prawny, który łączy Y i X [wtrącenie – strony porozumienia] przewiduje świadczenie wzajemne. Należy bowiem zauważyć, że – jak podnoszono powyżej – Y, w zamian za wyrażenie zgody na „bezsankcyjne” odstąpienie przez X od Umowy Najmu, otrzyma określone w Porozumieniu II Wynagrodzenie. Istnieje zatem bezpośredni i ścisły związek pomiędzy świadczeniem ze strony Y na rzecz X oraz Wynagrodzeniem, które za to świadczenie otrzyma Y)”.
            Interpretacja potwierdza dotychczasową praktykę organów podatkowych, które przyjmują, że otrzymanie wynagrodzenia za wcześniejsze rozwiązanie umowy stanowi usługę, o ile wynagrodzenie jest ściśle związane z konkretnym świadczeniem wzajemnym drugiej strony” – wyjaśnia Małgorzata Wąsowska kierująca zespołem podatkowym w act BSWW legal & tax.

            Podatek od nieruchomości trzeba płacić od całego budynku firmowego wprowadzonego do ewidencji środków trwałych nawet jeżeli faktycznie tylko jego część jest wykorzystywana do działalności gospodarczej – wyroki NSA z 7 października 2021 r. (III FSK 121/21 oraz III FSK 122/21).
            W sprawie właściciel hurtowni wykorzystywał w rzeczywistości tylko część budynku do działalności gospodarczej. Cały budynek po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych firmy. NSA uznał, że bez znaczenia jest faktyczne wykorzystywanie budynku, kluczowe jest jego ujęcie w ewidencji środków trwałych i z tego względu należy płacić podatek od nieruchomości od całości budynku w stawce właściwej dla budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

            Wprowadzoną od 2018 r. wartość nadwyżki kosztów finansowych niepodlegających tzw. cienkiej kapitalizacji (art. 15c Ustawy CIT) ustala się jako sumę 3 mln zł oraz 30% podatkowej EBITDA – orzekł w wyroku z 20 października 2021 r. NSA (sygn. II FSK 390/19).
            Obecnie organy podatkowe stoją na stanowisku, że wartość nadwyżki kosztów finansowania, wyłączoną z regulacji dot. cienkiej kapitalizacji, należy obliczać jako 3 mln zł albo 30% EBITDA. Sądy administracyjne natomiast zasadniczo potwierdzają, że wyłączoną wartość nadwyżki kosztów finansowania należy obliczać od sumy 3 mln zł oraz 30% EBITDA.
            Mam nadzieję, że pozytywny dla podatników wyrok NSA, znajdzie swoje odzwierciedlenie w zmianie linii intereptacyjnej organów podatkowych. Należy jednak zauważyć, że od 2022 r. wartość nadwyżki kosztów finansowych niepodlegających cienkiej kapitalizacji będzie liczona od większej z kwot 3 mln zł albo 30% EBIDTA”– komentuje Michał Brzozowicz z zespołu podatkowego act BSWW legal & tax.

            Zwrot przez gminę uprzednio wywłaszczonej nieruchomości nie stanowi dostawy towarów i nie podlega VAT, gdyż zwrotu nieruchomości dokonano w ramach restytucji (przywrócenia) stanu sprzed wywłaszczenia – orzekł w wyroku z dnia 26 października 2021 r. NSA (sygn. I FSK 119/18).
            Czynności zwrotu nieruchomości nie należy utożsamiać z dostawą towaru w rozumieniu ustawy o VAT. W konsekwencji przedmiotowy zwrot nieruchomości nie podlega opodatkowaniu VAT. Kwota zwracana przez spadkobierców w ramach restytucji mienia nie stanowi odszkodowania.

            Zastosowanie zwolnienia z PIT zbycia nieruchomości w związku z poniesieniem wydatków na realizację własnych celów mieszkaniowych – kwalifikacja niektórych wydatków poniesionych na remont i wykończenie nieruchomości – interpretacja ogólna MF o nr DD2.8202.4.2020 z dnia 13 października 2021 r.
            W ostatnim czasie MF wydał interpretację ogólną, zgodnie z którą wydatki poniesione na zakup i montaż m.in. sprzętów AGD (w zabudowie lub wolnostojących), oświetlenia sufitowego i ściennego wewnętrznego, okapów kuchennych, mebli wykonanych „pod wymiar”, mebli w zabudowie kuchennej (wykonanych pod wymiar i wolnostojących) mieszczą się w pojęciu wydatków na własne cele mieszkaniowe i mogą stanowić podstawę wyliczenia zwolnienia podatkowego.
            Ze względu na funkcjonalność i przeznaczenie społeczne urządzenia te należy traktować jako elementarne części budynku (lokalu) o charakterze mieszkalnym. Tym samym, aby w budynku (lokalu) możliwa była realizacja własnych celów mieszkaniowych, w pierwszej kolejności budynek (lokal) ten musi być przystosowany do realizacji i zabezpieczenia podstawowych potrzeb życiowych człowieka. Zaznaczyć jednak należy, że za sprzęt umożliwiający realizację podstawowych potrzeb życiowych nie można uznawać tzw. „małego AGD”, czyli ekspresów do kawy, tosterów, opiekaczy, kuchenek mikrofalowych, itp. Są to bowiem akcesoria, a nie elementarne przedmioty, bez których pomieszczenie kuchenne utraciłoby częściowo swą funkcjonalność” – wskazał Minister Finansów.
            W mojej ocenie komentowana intereptacja ogólna stanowi jasny sygnał dla podatników, którzy wkrótce będą zobowiązani do rozliczenia ulgi mieszkaniowej. Co ważne, w intereptacji MF kładzie nacisk nie tyle na trwałość powiązania wydatku z nieruchomością, ile na społeczne aspekty zaspokajania podstawowych celów mieszkaniowych, co wskazuje powołany powyżej przykład ekspresu do kawy” – komentuje Szymon Kokot z zespołu podatkowego act BSWW legal & tax.

            Potrzebujesz wsparcia? Masz pytania? Zadzwoń lub napisz.

            Małgorzata Wąsowska
            Doradca podatkowy / Wspólnik / Head of Tax Practice
            +48 691 477 047
            malgorzata.wasowska@actlegal-bsww.com

            Michał Brzozowicz
            Doradca podatkowy / Adwokat / Starszy prawnik
            +48 665 667 110
            michal.brzozowicz@actlegal-bsww.com

            Jakub Świetlicki vel Węgorek
            Doradca podatkowy / Starszy prawnik
            +48 505 703 768
            jakub.swietlicki@actlegal-bsww.com

            Szymon Kokot
            Doradca podatkowy / Aplikant adwokacki / Prawnik
            +48 691 557 507
            szymon.kokot@actlegal-bsww.com

            NEWSLETTER: Podatkowa strona nieruchomości / wrzesień 2021

            o RETy!

            Podatkowa strona nieruchomości
            Cykliczny newsletter dla branży RE

            wrzesień 2021

            Usługi związane z najmem długoterminowym powinny podlegać opodatkowaniu 8% stawką VAT – tak wynika z wiążącej informacji stawkowej Dyrektora KIS z 20 września 2021 r. (0112-KDSL2-1.440.103.2021.2.MK).
            Sprawa dotyczyła określenia stawki VAT właściwej dla zakwaterowania na dłuższy okres studentów, osób pracujących oraz pozostałych osób.
            „Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN „zakwaterować” znaczy „przydzielić komuś miejsce czasowego zamieszkania”. Z kolei „zakwaterować się znaczy „zamieszkać gdzieś tymczasowo”. (…) „usługa (…) która mieści się w grupowaniu PKWiU 55 – „Usługi związane z zakwaterowaniem”, ustawodawca w ustawie o podatku od towarów i usług, przewidział preferencyjną stawkę podatku VAT w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 2 i ust. 1a ustawy oraz poz. 47 załącznika nr 3 do ustawy” – wskazał Dyrektor KIS.
            „Po raz kolejny Dyrektor KIS potwierdził w ramach WIS o możliwości zastosowania stawki VAT 8% dla tzw. usług tzw. PRS” komentuje Małgorzata Wąsowska kierująca zespołem podatkowym w act BSWW legal & tax.

            Kary umowne zapłacone z tytułu odstąpienia od umów najmu mogą w pewnych sytuacjach stanowić koszty podatkowe – tak wynika z interpretacji Dyrektora KIS z 31 sierpnia 2021 r. (0111-KDIB1-3.4010.498.2017.6.MBD).
            Sprawa dotyczyła spółki, która w wyniku przeprowadzonych analiz stwierdziła, że prowadzona przez nią działalność w najmowanych powierzchniach może być nieefektywna z ekonomicznego punktu widzenia, tj. może skutkować poniesieniem strat w sensie ekonomicznym. Dyrektor KIS potwierdził, że w takim przypadku zapłata kar umownych wiąże się z zachowaniem źródła przychodów, a do opisywanych kar nie stosuje się art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT.
            „(…) mając na uwadze, że Kary Umowne wynikające z Umów najmu spełniają definicję kosztów uzyskania przychodu, o których mowa w art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o PDOP oraz przedmiotowe Kary Umowne nie mają charakteru kar umownych, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o PDOP, Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów przedmiotowych Kar Umownych” – potwierdził Dyrektor KIS.

            Zgodnie z interpretacją ogólną Ministra Finansów do skorzystania z ulgi mieszkaniowej przed 31 grudnia 2018 r. wystarczyło podpisanie umowy deweloperskiej i wydanie pieniędzy na cele mieszkaniowe w ciągu dwóch lat od zbycia poprzedniej nieruchomości – interpretacja ogólna nr DD2.8202.1.2021 Ministra Finansów z dnia 2 września 2021 r.
            „Prawo do zwolnienia nie jest warunkowane obowiązkiem definitywnego nabycia ich własności w terminie określonym w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy PIT, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2018 roku” – wskazał Minister Finansów.
            „W interpretacji ogólnej rozwiane zostały wątpliwości, że aby skorzystać z ulgi mieszkaniowej nie musiało dojść do definitywnego przeniesienia własności nieruchomości przed upływem terminu określonego w ustawie. Interpretacja potwierdza ugruntowaną linię orzeczniczą sądów w tym zakresie” wyjaśnia Jakub Świetlicki vel Węgorek z zespołu podatkowego act BSWW legal & tax.

            Osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej może działać jako podatnik VAT przy sprzedaży nieruchomości w związku z udzieleniem pełnomocnictw oraz treścią warunków zawieszających – takie wnioski płyną z interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 31 sierpnia 2021 r. (nr 0111-KDIB1-3.4010.498.2017.6.MBD).
            Sprawa dotyczyła osoby fizycznej, która w związku ze sprzedażą należącej do niej nieruchomości upoważniła kupującego między innymi do uzyskania decyzji
            i pozwoleń warunkujących zawarcie umowy ostatecznej, uzyskania warunków technicznych dotyczących przyłączenia do mediów, uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, dokonania podziału nieruchomości.
            „W ocenie tut. Organu uznać należy, że podejmowane przez Wnioskodawcę działania oraz dokonane czynności wykluczają sprzedaż działki nr 1 w ramach zarządu jego majątkiem prywatnym. Wobec powyższego, należy stwierdzić, że ww. sprzedaż będzie dostawą dokonaną w ramach prowadzenia działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a Zainteresowany będzie działał jako podatnik VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy” – wskazał Dyrektor KIS.

            Ustanowienie na rzecz Spółki nieodpłatnej służebności przesyłu stanowi dla Spółki przychód z nieodpłatnych świadczeń na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – tak wynika z interpretacji Dyrektora KIS z 22 września 2021 r. (0111-KDWB.4010.29.2021.1.ES).
            Sprawa dotyczyła spółki która budując sieci ciepłownicze zawiera z nowymi odbiorcami umowy o przyłączenie do miejskiej sieci ciepłowniczej. Warunkiem zawarcia tych umów jest ustanowienie służebności przesyłu. Sieć i urządzenia ciepłownicze faktycznie służą doprowadzaniu energii cieplnej na rzecz odbiorców
            tj. właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości. Dzięki ustanowieniu służebności Spółka zyskuje prawo do wejścia na teren w przypadku konieczności przeglądu, napraw lub konserwacji sieci. Umożliwia to niezakłócone działanie Spółce, a odbiorcom – niezakłócony odbiór energii.
            „Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że ustanowienie na rzecz Spółki nieodpłatnej służebności przesyłu podlegającej na nieodpłatnym prawie dostępu do nieruchomości i nieodpłatnym korzystaniu z niej powoduje powstanie przychodu z nieodpłatnych świadczeń, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 updop” – ocenił Dyrektor KIS.

            Wyburzenie nabytych budynków na nieruchomości w celu zrealizowania w ich miejscu innej inwestycji deweloperskiej nie będzie wiązało się z obowiązkiem dokonania korekty VAT naliczonego – tak wynika z interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 8 września 2021 r. (0114-KDIP1-1.4012.362.2021.2.JO).
            Sprawa dotyczyła podatnika, który planuje nabyć zabudowaną nieruchomość w celu zrealizowania na niej inwestycji deweloperskiej niezwłocznie po wyburzeniu zabudowań. Organ zgodził się w całości ze stanowiskiem podatnika, iż „nie ma on obowiązku korekty podatku naliczonego, w związku z wyburzeniem Budynku lub Budowli, wynikającego z faktury otrzymanej od Sprzedającego dokumentującej nabycie Przedmiotu Transakcji, odliczonego w związku z nabyciem Przedmiotu Transakcji”.

            Obiekt budowlany, będący budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, może zostać uznany za budynek w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli spełnia definicję budynku określoną w tych przepisach, a jego wyróżniającym się elementem jest powierzchnia użytkowa – tak wynika z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 września 2021 r. ( sygn. III FPS 1/21).

            Potrzebujesz wsparcia? Masz pytania? Zadzwoń lub napisz.

            Małgorzata Wąsowska
            Doradca podatkowy / Wspólnik / Head of Tax Practice
            +48 691 477 047
            malgorzata.wasowska@actlegal-bsww.com

            Michał Brzozowicz
            Doradca podatkowy / Adwokat / Starszy prawnik
            +48 665 667 110
            michal.brzozowicz@actlegal-bsww.com

            Jakub Świetlicki vel Węgorek
            Doradca podatkowy / Starszy prawnik
            +48 505 703 768
            jakub.swietlicki@actlegal-bsww.com

            Szymon Kokot
            Doradca podatkowy / Aplikant adwokacki / Prawnik
            +48 691 557 507
            szymon.kokot@actlegal-bsww.com

            NEWSLETTER: Podatkowa strona nieruchomości / sierpień 2021

            o RETy!

            Podatkowa strona nieruchomości
            Cykliczny newsletter dla branży RE

            sierpień 2021

            Najem lokalu hotelowo-usługowego do celów mieszkaniowych będzie czynnością opodatkowaną VAT i niezwolnioną od tego podatku – tak wynika z interpretacji Dyrektora KIS z 05 sierpnia 2021 r. (0112-KDIL1-2.4012.265.2021.2.DS).
            Sprawa dot. możliwości zastosowania zwolnienia od VAT do wynajmu lokalu hotelowo-usługowego na cele mieszkaniowe (w tym studentów lub oddelegowanych pracowników).
            „(…) ze zwolnienia od podatku od towarów i usług korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cele mieszkaniowe.” – wskazał Dyrektor KIS.
            „Interpretacja ma istotne znaczenie w przypadku długoterminowego wynajmu lokali w condo i aparthotelach, w szczególności w kontekście prawa do odliczenia VAT związanego z ich budową lub nabyciem” – komentuje Małgorzata Wąsowska kierująca zespołem podatkowym w act BSWW legal & tax.

            Korzystanie z infrastruktury spółki przez zarządzającego może w pewnych sytuacjach skutkować brakiem prawa do odliczenia VAT – tak wynika z interpretacji Dyrektora KIS z 04 sierpnia 2021 r. (0112-KDIL1-1.4012.368.2021.1.AR).
            Sprawa dotyczyła osoby fizycznej, która została powołana do pełnienia funkcji członka zarządu spółki i jednocześnie na podstawie umowy świadczyła usługi zarządzania. W związku z tym, że zgodnie z umową zarządzający jest uprawniony do wykorzystania infrastruktury spółki, otrzymuje zryczałtowane wynagrodzenie oraz nie ponosi odpowiedzialności wobec podmiotów trzecich nabrał on wątpliwości, czy działa jako podatnik VAT.
            „(…) Zarządzający w ramach zawartej Umowy ze Spółką związany jest/będzie prawnymi więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym wykonanie i wykonującym zlecane czynności co do warunków wykonywania tych czynności oraz wynagrodzenia oraz odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich” – wskazał Dyrektor KIS rozstrzygając, że zarządzający nie działa w charakterze podatnika VAT i tym samym świadczone przez niego usługi nie będą opodatkowane VAT.

            Spółka, która wynajmuje studentom lokale mieszkalne w swoim budynku powinna zapłacić podatek od nieruchomości jak od lokali zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – orzekł WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 14 lipca 2021 r. (sygn. akt: I SA/Gl 487/21)
            WSA ocenił, że gdyby Spółka nie wynajmowała lokali to nie uzyskałaby przychodów z działalności gospodarczej dlatego wynajmowanie lokali na cele mieszkaniowe nie jest decydujące dla celów opodatkowania.
            „Dla zastosowania właściwej stawki podatku od nieruchomości kluczowe znaczenie ma rodzaj prowadzonej przez spółkę działalności, a tym samym znaczenie budynku mieszkalnego (domu studenta) w osiągnięciu efektów tej działalności czyli zysku. Bez wykorzystania przedmiotowego budynku mieszkalnego lub jego części spółka nie będzie mogła zrealizować zamierzenia gospodarczego, a zatem opisane zdarzenie potwierdza, iż przedmiotowy budynek zajęty jest na prowadzenie działalności spółki” – wskazał WSA w Gliwicach.

            Sprzedaż udziału w użytkowaniu wieczystym nieruchomości nie stanowi działalności gospodarczej, gdy brak jest przesłanek świadczących o profesjonalnej aktywności podatnika – ocenił WSA w Warszawie w wyroku z dnia 10 lutego 2021 r. (sygn. akt: III SA/Wa 658/20).
            Podatnik chciał sprzedać prawo użytkowania wieczystego w ramach zarządu majątkiem prywatnym. W związku z zawartą umową dzierżawy oraz działaniami podjętymi w odniesieniu do nieruchomości organ uznał, że w przedmiotowej sprawie nie działa on w charakterze podatnika VAT.
            „Reasumując, należy uznać, że w okolicznościach wskazanych w opisie sprawy planowane zbycie udziału w użytkowaniu wieczystym Nieruchomości nie będzie stanowiło działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek świadczących o aktywności Wnioskodawcy, które to byłyby porównywalne do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Brak jest tu przesłanek zawodowego, stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności” wskazał WSA w Warszawie.
            „Orzeczenie to pokazuje, że nie każda sprzedaż nieruchomości musi być automatycznie klasyfikowana jako dokonana w ramach działalności gospodarczej, w każdej sprawie należy badać szereg okoliczności dotyczących transakcji” – wyjaśnia Michał Brzozowicz z zespołu podatkowego act BSWW legal & tax.

            Dochody z tytułu udziału w zysku sp.k. za pośrednictwem spółki jawnej uzyskane przez osobę fizyczną nie są opodatkowane daniną solidarnościową – takie wnioski płyną z interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 9 czerwca 2021 r. (nr 0113-KDIPT2-3.4011.308.2021.1.MS).
            Sprawa dotyczyła osoby fizycznej będącej wspólnikiem w spółce jawnej, która uzyskała dochód z uczestnictwa w zyskach osób prawnych spółki komandytowej. Zdaniem organu taki dochód nie jest wliczany do podstawy opodatkowania daniną solidarnościową.
            „(…) dochód (przychód) Wnioskodawczyni z udziału w zyskach SPK, osiągany przez Nią za pośrednictwem SPJ, nie będzie uwzględniany przy ustalaniu podstawy opodatkowania daniną solidarnościową” – stwierdził Dyrektor KIS.

            Samodzielne lokale mieszkalne stanowiące własność Spółki nie stanowią budynków, a tym samym nie są objęte podatkiem dochodowym od przychodu ze środka trwałego będącego budynkiem określonym w art. 24b ust. 1 ustawy o CIT – tak wynika z interpretacji Dyrektora KIS z 26 sierpnia 2021 r. (0111-KDIB1-2.4010.253.2021.1.ANK).
            Sprawa dotyczyła spółki, która jest właścicielem samodzielnych lokali mieszkalnych, które sukcesywnie sprzedawane są najemcom. Spółka sprzedając samodzielne lokale ustanawia ich odrębną własność.
            „Zauważyć należy, że jeżeli podatkiem określonym w art. 24b updop, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2019 r., miałyby być objęte również samodzielne lokale mieszkalne stanowiące odrębną własność, ustawodawca dałby temu wyraz poprzez jednoznacznie skonstruowaną normę prawną, odnoszącą się do lokali stanowiących odrębną własność” – wskazał Dyrektor KIS.

            W celu uznania, że dany podmiot spełnia definicję „spółki nieruchomościowej niezbędne jest łączne spełnienie ustawowych przesłanek – tak wynika z interpretacji Dyrektora KIS z 24 sierpnia 2021 r. (0111-KDIB1-2.4010.235.2021.1.AK).
            Sprawa dotyczyła SPV, która powzięła wątpliwość, czy w związku ze sprzedażą jej udziałów posiadanych przez rezydenta podatkowego w Holandii będzie płatnikiem CIT w Polsce pomimo, iż nie uzyskuje przychodów z tytułu najmu oraz wartość bilansowa nieruchomości za rok poprzedzający rok sprzedaży nie przekroczy 10 mln zł.
            „W związku z tym, że Wnioskodawca nie spełnia przesłanek do uznania go za spółkę nieruchomościową w rozumieniu art. 4a pkt 35 ustawy o CIT, nie będzie również zobowiązany jako płatnik do wpłacenia zaliczki na podatek w związku z Transakcją na podstawie art. 26aa ust. 1 ustawy o CIT” – ocenił Dyrektor KIS.

            Potrzebujesz wsparcia? Masz pytania? Zadzwoń lub napisz.

            Małgorzata Wąsowska
            Doradca podatkowy / Wspólnik / Head of Tax Practice
            +48 691 477 047
            malgorzata.wasowska@actlegal-bsww.com

            Michał Brzozowicz
            Doradca podatkowy / Adwokat / Starszy prawnik
            +48 665 667 110
            michal.brzozowicz@actlegal-bsww.com

            Jakub Świetlicki vel Węgorek
            Doradca podatkowy / Aplikant adwokacki / Prawnik
            +48 505 703 768
            jakub.swietlicki@actlegal-bsww.com

            Szymon Kokot
            Aplikant adwokacki / Prawnik
            +48 691 557 507
            szymon.kokot@actlegal-bsww.com

            NEWSLETTER: Podatkowa strona nieruchomości / lipiec 2021

            o RETy!

            Podatkowa strona nieruchomości
            Cykliczny newsletter dla branży RE
            lipiec 2021

            NSA przedstawił do rozstrzygnięcia przez uchwałę składu siedmiu sędziów zagadnienie prawne dot. kwestii kwalifikacji obiektów budowlanych jako budynków lub budowli – postanowienie NSA z dnia 13 lipca 2021 r. (sygn. akt: III FSK 1611/21).
            Sprawa dot. kwalifikacji obiektu budowlanego dla potrzeb podatku od nieruchomości tj. czy posiadanie cech budynku czy sposób wykorzystania przemawia za uznaniem takiego obiektu za budowlę.
            Opodatkowanie powierzchni może niejednokrotnie okazać się korzystniejsze dla przedsiębiorców, którzy posiadają obiekty budowlane o znacznej wartości” – wyjaśnia Jakub Świetlicki vel Węgorek z zespołu podatkowego act BSWW legal & tax.

            Sprzedaż nieruchomości komercyjnej wraz z przejęciem umów najmu stanowi zbycie przedsiębiorstwa pozostające poza VAT– takie wnioski płyną z orzeczenia NSA z dnia 30 czerwca 2021 r. (sygn. akt: I FSK 1453/19).
            Sprawa dotyczyła podmiotu, który nabył nieruchomości komercyjne oraz wstąpił w umowy najmu oraz odliczył VAT związany z nabyciem tych składników. Przedmiotem umowy nie były żadne inne składniki lub prawa i obowiązki
            z zawartych umów (w tym umów na media, na finansowanie, ubezpieczenie nieruchomości), jak również sprzedający prowadził poza najmem inną działalność, która nie była przedmiotem przejęcia przez nabywcę. Nabywca kontynuował wynajem nieruchomości.
            Za niewystarczające uznać należy proste porównanie katalogu składników należących do zbywcy prowadzącego przedsiębiorstwo z listą składników przekazanych nabywcy. (…) Dla zbycia przedsiębiorstwa wystarczające jest przeniesienie na nabywcę minimum środków pozwalających na kontynuowanie realizowanej uprzednio w tym przedsiębiorstwie działalności gospodarczej” – wskazał NSA.
            Orzeczenie stoi w opozycji do dotychczasowej linii orzeczniczej. Ponownie nabywcy nieruchomości nie mogą czuć się bezpiecznie, w szczególności przy ograniczonej mocy ochronnej objaśnień podatkowych oraz wydawanych interpretacji podatkowych” – komentuje Małgorzata Wąsowska kierująca zespołem podatkowym w act BSWW legal & tax.

            Zaliczka na poczet dywidendy wypłacona wciągu roku na rzecz komplementariusza będącego osobą fizyczną podlega opodatkowaniu PIT na moment wypłaty i spółka komandytowa jako płatnik powinna potrącić zaliczkę na ten podatek; wspólnicy spółki komandytowej dopiero po zakończeniu roku mogą występować z wnioskiem o nadpłatę PIT w związku z rozliczeniem CIT zapłaconego przez spółkę – tak wynika z interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 11 czerwca 2021 r. (nr 0112-KDIL2-1.4011.325.2021.1.TR).
            Sprawa dotyczyła spółki komandytowej, która planuje wypłacać w trakcie roku zaliczki na poczet udziału w zysku. Zdaniem spółki w związku z tym, że do czasu złożenia przez spółkę CIT-8 nie jest znana wysokość zysku, spółka nie ma obowiązku pobrania zryczałtowanego PIT w momencie wypłaty zaliczek, z czym nie zgodził się Dyrektor KIS.
            Zainteresowany (…) jest obowiązany jako płatnik pobierać i wpłacać na rachunek właściwego urzędu skarbowego zryczałtowany 19% podatek dochodowy od przedmiotowych wypłat zaliczek na poczet udziału w zysku, dokonywanych na rzecz komplementariuszy Zainteresowanego” – wskazał Dyrektor KIS.
            Wydawane interpretacje DIS pozostają w sprzeczności z wyrokiem NSA z 2 grudnia 2021 r. II FSK 2048/18, który pozwolił na odroczenie opodatkowania PIT wypłaty zaliczek do czasu kalkulacji zysku rocznego” – mówi Michał Brzozowicz z zespołu podatkowego act BSWW legal & tax.

            Możliwe jest stosowanie indywidualnej stawki amortyzacji dla wyodrębnionych lokali z budynku niemieszkalnego wykorzystywanego ponad 5 lat – wynika z interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 8 lipca 2021 r. (nr 0111-KDIB2-1.4010.131.2021.2.PB).
            Sprawa dotyczyła spółki, która nabyła budynek niemieszkalny wykorzystywany do celów hotelowych, który został wzniesiony w 1966 r. Spółka planuje wyodrębnić lokale w tym budynku, część z nich zaliczyć do środków trwałych i wykorzystywać je do celów najmu krótkoterminowego.
            W konsekwencji należy stwierdzić, że klasyfikacja KŚT (…) to grupa 1, podgrupa 10 i rodzaj 109 KŚT tj. „hotele i podobne budynki krótkoterminowego zakwaterowania (…), to Spółka będzie miała prawo indywidualnie ustalić stawkę amortyzacyjną wskazanego we wniosku budynku zakwalifikowanego do rodzaju 109 KŚT, z tym że okres amortyzacji nie będzie mógł być krótszy niż 3 lata” –wskazał Dyrektor KIS.
            Na uznanie zasługuje rozstrzygnięcie organów, zgodnie z którym wyodrębnienie lokali w budynku nie powoduje, że mamy do czynienia
            z nowym ŚT i w związku z tym niemożliwe jest stosowanie indywidualnych stawek amortyzacji” – komentuje Szymon Kokot z zespołu podatkowego act BSWW legal & tax.

            Pobieranie od gości hotelowych opłat m.in. za zniszczenia czy ponadnormatywne sprzątanie jest odszkodowaniem nie podlegającym opodatkowaniu VAT – takie wnioski płyną z interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 21 lipca 2021 r. (nr ILPP2-2/4512-1-33/16-12/MS).
            Sprawa dotyczyła podatnika prowadzącego sieć hoteli w Polsce. Interpretacja zapadła po orzeczeniach WSA oraz NSA, gdyż organy podatkowe nie zgadzały się ze stanowiskiem wnioskodawcy, iż ww. opłaty nie są wynagrodzeniem za usługę.
            Opłata za zniszczenia w pokojach hotelowych, ich ponadstandardowe sprzątanie, za zagubienie lub zniszczenie sprzętu rekreacyjnego i sportowego kompensują jedynie skarżącej uszczerbek w jej majątku, który powstał w związku z niewłaściwym wykonaniem umowy lub – w niektórych przypadkach – deliktem” – ocenił NSA (I FSK 1884/17).
            Interpretacja (i poprzedzający ją wyrok NSA) mogą mieć zastosowanie również w przypadku innych opłat pobieranych przez wynajmujących, które związane są z przywróceniem stanu sprzed wyrządzenia szkody” – wyjaśnia Małgorzata Wąsowska.

            Wartość podatku VAT do zwrotu nie może być kwestionowana po upływie 5 lat, a podatnik nadal może przenosić ją na kolejne okresy rozliczeniowe – orzekł NSA w wyroku z dnia 24 lutego 2021 r. (sygn. akt: I FSK 126/20).
            Sprawa dotyczyła podatnika, któremu organ odmówił prawa do zwrotu nadwyżki VAT w związku z jego rzekomym przedawnieniem (zwrot dotyczył okresu 1994-2013).
            „(…) należy uznać, że art. 70 § 1 o.p. nie ogranicza prawa podatnika do wykazania w poszczególnych okresach rozliczeniowych nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług, pozbawiając go tej nadwyżki, w sytuacji kiedy podatnik wykazuje systematycznie tę nadwyżkę za poszczególne okresy rozliczeniowe” – stwierdził NSA.

            Potrzebujesz wsparcia? Masz pytania? Zadzwoń lub napisz.

            Małgorzata Wąsowska
            Doradca podatkowy / Wspólnik / Head of Tax Practice
            +48 691 477 047
            malgorzata.wasowska@actlegal-bsww.com

            Michał Brzozowicz
            Doradca podatkowy / Adwokat / Starszy prawnik
            +48 665 667 110
            michal.brzozowicz@actlegal-bsww.com

            Jakub Świetlicki vel Węgorek
            Doradca podatkowy / Aplikant adwokacki / Prawnik
            +48 505 703 768
            jakub.swietlicki@actlegal-bsww.com

            Szymon Kokot
            Aplikant adwokacki / Prawnik
            +48 691 557 507
            szymon.kokot@actlegal-bsww.com